Δευτέρα, Ιουνίου 25, 2007

Γκαλαντίνα στην κνίσα

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δροσιστείς τις μέρες του καύσωνα.

Ο συνήθης τρόπος του μπλογκομάγειρου είναι τούτος: ανοίγει στην τύχη μια σελίδα από το αγαπημένο του μεγάλο βιβλίο γαστρονομίας (ξέρετε: μετάφραση από γαλλικά στα ελληνικά).

Είναι σίγουρος ότι θα τη φάει την ψυχρολουσία του.

Και δεν πέφτει έξω ο ταλαίπωρος. Σήμερα πέρασε μια ιδιαίτερα δροσερή μέρα!!!

Άνοιξε στην τύχη μια σελίδα του βιβλίου και διάβασε ότι:

« Το γκαλαντίν ψήνεται στην κνίσα…!!!!»

Στην αρχή σκέφτηκε: «μήπως άρχισε να φυραίνει το μυαλό του λόγω ζέστης???»

«Πως ένας μπλογκομάγειρος ξέχασε το ψήσιμο στην κνίσα που του έμαθαν(???) οι δάσκαλοί του????»

Με κόπο κατέβασε το γαλλικό πρωτότυπο από τη βιβλιοθήκη του ώστε να επιβεβαιώσει το «φυμέ» που έγινε «φούμο» (έως και φούμαρα θα λέγαμε).

Στο εν λόγω λήμμα διάβασε: «La galantine est cuite dans un fumet».

Και η ψυχή του πήγε στη θέση της. Το ίδιο και η θερμοκρασία του. Έπεσε κατακόρυφα.

Ο μεταφραστής έκανε θαύμα του, για άλλη μια φορά.

Η γκαλαντίνα, που στην ουσία είναι ένα γεμιστό ρολό κοτόπουλου, γίνεται βραστή σε κάποιο ζωμό, ή καλύτερα φυμέ, που λένε και οι Γάλλοι, δηλαδή ελαφρύ ζωμό με λεπτό (διακριτικό) άρωμα.

Ένας τέτοιος ζωμός μπορεί, στην περίπτωσή μας, να προκύψει από το βράσιμο μανιταριών.

Πολύ γνωστό επίσης είναι το φυμέ ψαριού που γίνεται με τα κόκαλα και τα υπολείμματα από ψάρι που μόλις φιλετάραμε.

Η κνίσα δεν «παίζει», έτσι κι αλλιώς, γιατί η γκαλαντίνα εκτός του ότι δεν καπνίζεται, δεν ψήνεται κιόλας. Μόνο βράζεται.

(Επίσης: το σωστό είναι «η» και όχι «το», αλλά αυτό είναι μικρή λεπτομέρεια.)  

Στη φωτό: η «πολύπαθη γκαλαντίνα», «γυαλισμένη» με ζελέ αφού πρώτα «στολίστηκε» με μαϊντανό, καρότα κ.ά…..
Posted by blogomagiros at 23:02:05 | Permanent Link | Comments (2) |

Ευχαριστούμε

ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Ο μπλογκομάγειρος ευχαριστεί θερμά τους κάτωθι μπλόγκερς για την ανάρτηση της σελίδας του στο μπλογκρόλ τους:

Τη Μάτζικα ντε Σπελ και το μπλογκ της MAGICA DE SPELL IS COOKING αναφέροντας «Ό ΜΠΛΟΓΚΟΜΆΓΕΙΡΟΣ» κάτω από τον τίτλο Foodblogroll

http://magicacooking.wordpress.com/

Επίσης:  την κα Ιωάννα Δημοπούλου και το μπλογκ της Food Junkie not Junk Food,  αναφέροντας τον blogomagiro κάτω από τον τίτλο FOOD

http://jodimop.wordpress.com/

Επίσης: Την κα Μαριάννα Καβρουλάκη και  την ιστοσελίδα της:

 http://www.historyofgreekfood.com/

Που αναφέρει το blogomagiro κάτω από τον τίτλο: Food in Greece (mostly for greek speaking visitors)

Και πάλι: να ευχαριστήσουμε τους καλούς φίλους που μας στέλνουν τις παρατηρήσεις τους με μέιλ.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ !!!!!
Posted by blogomagiros at 10:22:33 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, Ιουνίου 19, 2007

Φωλιές πατάτας

Φωλιές πατάτας «ΛΟΥΚΟΥΛΛΙΟΣ»

Άλλο ένα μάθημα μαγειρικής σήμερα.  

Μια συνταγή που είναι γνωστή σαν: «πουρές πατάτας έκπληξη». 

Η εκδοχή που διαβάσαμε δεν μας άφησε περιθώρια. Έπρεπε οπωσδήποτε να την εντάξουμε στα «μαθήματα μαγειρικής» γιατί το βιβλίο από όπου την αντιγράψαμε είναι το γνωστό μας (ξε)διδακτικό βιβλίο που (ξε)διδάσκει τα νέα παιδιά πως να γενούν μάγειροι και σεφ.

Μας (ξε)διδάσκει λοιπόν τις: φωλιές πατάτας του «Λουκούλλιου».

Φανταστείτε τους σεφ τζούνιορ: Να σου πουν αύριο στο μενού τους ότι έχουν φωλιές πατάτες Λουκούλλιος και να καραφλιάσεις ο άνθρωπος.

Για την ιστορία: Λουκούλλιος δεν υπάρχει. Πρόκειται για τον ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Λικίνιο Λούκουλλο,  που είναι γνωστός σε όλους τους γκουρμεδιάρηδες (οι παρόντες δεν εξαιρούνται…).

Τα φημισμένα τραπεζώματα που έκανε στους φίλους του είναι ακόμα πιο γνωστά. Λέγεται ότι αυτός πρώτος έφερε στην Ιταλία τις κερασιές και τις ροδακινιές αλλά και τους έμαθε να τρώνε τον φασιανό.

Επειδή ήταν «φραγκάτος» αλλά και «χλιδάτος», για να φάει κάτι έπρεπε πρώτα να προσθέσει μανιτάρια, τρούφες, φουά γκρα και σάλτσες με ακριβά κρασιά.

Πολλές συνταγές έχουν πάρει το όνομά του, ειδικά αυτές με τα φουα γκρα και τις τρούφες.

Στο μεταξύ: Οι «φωλιές πατάτας» υπάρχουν σαν συνταγή και αναφέρονται από τον Εσκοφιέ. Είναι οι τηγανητές πατάτες, πολύ λεπτοκομμένες και μακριές (πομ πάιγ τις λένε), «φτιαγμένες» στην παλάμη μας σαν στρογγυλές φωλιές πουλιού, τηγανισμένες σε τηγάνι με μπόλικο λάδι. Μέσα στις «φωλιές» σερβίρονται συνήθως αυγά ποσέ ή πατάτες στρογγυλεμένες σαν αυγουλάκια ή ό,τι θελήσει ο σεφ  ώστε να ομορφύνει το πιάτο.

Τη σωστή συνταγή: την έχει φτιάξει και ο εθνικός μας μάγειρος πολύ παλιά μαζί με έναν σεφ, μιλάμε από τις πρώτες εκπομπές του πριν από 7 χρόνια.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι πιστή αντιγραφή από το (ξε)διδακτικό βιβλίο. Σχόλια εκ μέρους μας δεν χρειάζονται μιας και το κείμενο μιλάει από μόνο του, ειδικά στις υπογραμμίσεις μας.

Θυμηθείτε: σε όλες τις συνταγές του, το βιβλίο έχει σαμπινιόν και σαντιγί.

Η σωστή εκδοχή της συνταγής δίνεται στο τέλος του άρθρου και μας την υπέδειξε ο καθηγητής της σχολής που τελικά, έστω και αργά, κατάλαβε την «πατάτα» που διδάσκει και ευτυχώς την έβαλε στην άκρη.

Απ’ό,τι μάθαμε: το (αν)αρμόδιο υπουργείο συνεχίζει να το επιλέγει ως διδακτικό βιβλίο. Προφανώς, με τον ίδιο τρόπο που επιλέγονται από άλλο υπουργείο τα (αν)όργανα της τάξης και της (αν)ηθικής..

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5: ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ

ΕΝΟΤΗΤΑ: ΠΑΤΑΤΑ

ΥΠΟΕΝΟΤΗΤΑ: ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΠΑΤΑΤΑΣ

Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Φωλιές πατάτας «Λουκούλλιος»

1 πακέτο πουρές πατάτας – σκόνη

400γρ. χοιρινό φιλέτο ή σνίτσελ

1 κρεμμύδι

200 γρ. φρέσκα σαμπινιόν

1 ΚΣ λίπος

80 ml σαντιγί

50 ml άσπρο κρασί

1 ΚΓ αλέυρι

2 ΚΣ τυρί Έμμενταλ

γάλα

αλάτι, πιπέρι

Παρασκευή

Φτιάχνουμε πατάτες πουρέ – σκόνη ανάλογα με τις οδηγίες του κατασκευαστή. Κόβουμε το χοιρινό κρέας σε λεπτές λωρίδες και κόβουμε το κρεμμύδι σε κύβους. Τα ψήνουμε για λίγο.

Καθαρίζουμε τα σαμπινιόν, τα κόβουμε σε φέτες, τα αλατίζουμε, τα πιπερώνουμε και τα προσθέτουμε να ψηθούν για 5 λεπτά. Ανακατεύουμε 2κ.σ. λευκό κρασί, 2 κ.σ. σαντιγί και 2 κ.σ. νερό και τα αφήνουμε να θερμανθούν για περισσότερο από 10 λεπτά, ανακατεύοντας συχνά. Ύστερα προσθέτουμε το αλεύρι και το «σβήνουμε» με την υπόλοιπη σαντιγί και το άσπρο κρασί. Ραντίζουμε τον πουρέ με σακούλα ραντίσματος σε πυρασφαλείς φόρμες – μερίδες σαν φωλιές. Βάζουμε τη σάλτσα με το κρέας στη μέση, ραντίζουμε κάθε φόρμα με 1κ.σ. τυρί έμμενταλ και τα βάζουμε για λίγο στο γκριλ ή στο φούρνο στους 200ο C για 5 λεπτά. Σερβίρεται με ανάμικτη σαλάτα.

Ο σωστός τρόπος: Φτιάχνετε πουρέ από πατάτα αυθεντική και όχι σκόνη. Στη συνέχεια:

Για ορεκτικό: Βάζετε όσα αυγά χρειάζονται στον πουρέ και φτιάχνετε μικρές «ροζέτες» σε μέγεθος λουκουμά, τις τηγανίζετε σε «άφθονη φριτούρα», τις γεμίζετε με μαγειρεμένο κιμά ή μανιτάρια σοταρισμένα, πασπαλίζετε τριμμένο τυρί, γκρατινάρετε και σερβίρετε.

Για κύριο πιάτο: δεν βάζετε αυγά αλλά φτιάχνετε με αυτόν μεγάλες «ροζέτες», γεμίζετε με ό,τι θέλετε και σερβίρετε χωρίς τυριά και γκρατινάρισματα, εκτός αν επιθυμείτε γκρατινάρισμα (όπως στη συνταγή της φωτογραφίας), οπότε βάζετε και αυγά στον πουρέ.

Δεν χαραμίζετε ούτε χοιρινά ούτε μοσχαρίσια φιλέτα. Οι σαντιγές δεν χρειάζονται, ούτε απαραίτητα και τα σαμπινιόν.

 Όλα αυτά είναι προϊόντα «κακοποίησης» όπως αυτής που βλέπουμε στο γιουτιούμπ.

Όσο για τον κατασκευαστή που αναφέρει ο συγγραφεύς: Η πληροφορία ότι πρόκειται για κατασκευαστή πυρασφαλών πλυντηρίων δεν έχει ακόμα διασταυρωθεί. Όταν διασταυρωθεί θα σας το πούμε εμείς…..
Posted by blogomagiros at 23:12:50 | Permanent Link | Comments (0) |

Τετάρτη, Ιουνίου 13, 2007

Αυτοκρατορικό ρυζόγαλο

 

Η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, (ή Βασίλισσα χωρίς στέμμα, ή μαρκησία ντε Πομπαντούρ, βλ. διπλανή φωτό), ήταν ερωμένη (σα να λέμε μαιτρέσα) του Λουδοβίκου του 15ου. (Ήταν να την παντρευτεί αλλά αυτός παντρεύτηκε τη Μαρία Λετζίνσκα).

Οι επιρροές που άσκησε η Μαντάμ σε τέχνες και πολιτισμό αλλά και μαγειρική, ήταν χαρακτηριστικές. Να φαντασθείτε ότι της έχουν φτιάξει και επίσημη ιστοσελίδα, στη Γαλλία.

Προς τιμήν της λοιπόν διάφορα εδέσματα φέρουν το όνομα Πομπαντούρ.

Χαρακτηριστικό έδεσμα: Το ρύζι Πομπαντούρ.

Δηλαδή:ένα επιδόρπιο με ρύζι που δεν είναι τίποτε άλλο από: μικρά τετράγωνα ρυζόγαλα καλυμμένα με κρέμα ζαχαροπλαστικής που περιέχει φρουί γλασέ και περιχυμένα με σάλτσα από μαρμελάδα βερίκοκο αραιωμένη με κουρασάο.

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας. Το γλυκό άλλαξε όνομα, τρόπο παρασκευής και μορφή. Μάλλον το έκαναν πιο εύκολο.

Τουτέστιν: Όλα ανακατεμένα: ρύζι, κρέμα ζαχαροπλαστικής, φρουί γλασέ ραντισμένα με ρούμι και όλα τα υπόλοιπα χωρίς φυσικά το βερίκοκο.

Το φορμάρισαν δε, σε στρογγυλή φόρμα να μοιάζει σαν κορώνα και του έδωσαν το όνομα Ρύζι της Αυτοκράτειρας (εμπερατρίς) αφιερώνοντας το στην  Ευγενία Μαρία ντε Μοντίχο ντε Γκουζμάν (βλ. διπλανή φωτό) η οποία ήταν Αυτοκρατόρισσα της Γαλλίας, από τις 30 Γενάρη του 1853, που παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα τον 3ο, μέχρι και το 1870.

 Η συνταγή αυτή: αναφέρεται σε διάφορα παλιά ελληνικά βιβλία μαγειρικής, με τις ονομασίες: «αυτοκρατορικό ρυζόγαλο», «μπουντίγκα με ρύζι», «ρυζόγαλο με αυγά», «ρυζόγαλο για αντρεμέ», «γλυκό με ρύζι» και πάει λέγοντας, από τις αρχές του αιώνα, αλλά ... χωρίς επιτυχία!!!

Σε σχετικές ερωτήσεις του μπλογκομάγειρου στους σεφ πατισιέρ μεγάλων ξενοδοχείων και εστιατορίων η απάντηση εδώ και χρόνια ήταν η εξής:

«..εδώ δεν τους αρέσει το απλό ρυζόγαλο θα τους δώσουμε ρυζόγαλο με φρουί γλασέ??? Ας το φάνε σε κανένα νοσοκομείο……»

Θα μου πείτε: Ε και λοιπόν, τι μας κόφτουν εμάς, φίλε μου, οι ιστορίες για τις μαιτρέσες, τις αυτοκρατόρισσες και τα ρυζόγαλα???

Η απάντηση είναι η εξής: άργησε αλλά την ξέθαψε τη συνταγή ο αγαπημένος μας συγγραφέας.

Μας έστειλαν το καινούργιο του βιβλίο, για να το διαβάσουμε.  

Κατά διαβολική σύμπτωση: μόλις σήμερα το ανοίξαμε και πέσαμε ακριβώς στη σελίδα με το αυτοκρατορικό ρυζόγαλο. Ο συγγραφεύς δεν ξέρει, μάλλον, την ιστορία του και λέει στην εισαγωγή κάτι για πολίτικα γλυκά και τα τοιαύτα.

Αξίζει να πούμε ότι: στη συνταγή, ο συγγραφέας δεν προσέθεσε και δεν αφαίρεσε τίποτα απολύτως από την αρχική συνταγή του ρυζιού Εμπερατρίς.  Τελικά: Τι θα κάναμε χωρίς αυτόν; Πως θα φτιάχναμε το ρυζόγαλο της αυτοκρατόρισσας μετά από 130 χρόνια? 

Για να μη λέτε ότι είμαστε κακοί μαζί του:  Το βιβλίο είναι καταπληκτικό και να το αγοράσετε. Εμείς θα το ξεφυλλίσουμε κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, (προηγούνται άλλα) και ό,τι χαρακτηριστικό και καλό βρούμε θα σας το προτείνουμε.

Και μια πετυχημένη πρόβλεψη του μπλογκομάγειρου: Θυμάστε τι σας λέγαμε για το καπουτσίνο μανιταριών το Μάιο, στο σχετικό ποστ?

 Τελικά: η συνταγή εμφανίσθηκε στο εν λόγω βιβλίο και όχι κάποιου άλλου συγγραφέα, που νομίζαμε και άδικα τον κατηγορήσαμε ότι θα την αναφέρει..

Και μάλιστα τη φτιάχνει ίδια, με ίσως μικρές «πινελίτσες» αλλαγής. Καλή συνταγή και αυτή όμως.
Posted by blogomagiros at 03:23:35 | Permanent Link | Comments (11) |

Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007

Πολύ κακό για το τίποτα

 

Δεν θα ανεβάζαμε το σημερινό ποστ εάν δεν μας έστελνε μια καλή αναγνώστρια ένα μέιλ με μια λίστα των 10 συνταγών για ζύμη γλυκιάς τάρτας που μέσα σε ένα χρόνο δημοσιεύτηκαν σε κυριακάτικο ένθετο και μας ρωτά τα εξής:

1) Τελικά ποια είναι η σωστή συνταγή για τάρτα;, μοιάζουν όλες αλλά καμιά δεν είναι ίδια.

2) Γιατί τόσες συνταγές για τάρτα, τόσο κακό για το τίποτα;

Αν και δεν είναι η δουλειά του μπλογκομάγειρου να «επεξηγεί» τις συνταγές αλλά να διορθώνει κάποιες αβλεψίες και ασάφειες έως και λάθη σε αυτές. Ωστόσο, θεωρεί τα ερωτήματα σωστά και θα τα απαντήσει, γιατί πήξαμε στις συνταγές για τάρτα, όσοι γράφουν στο περιοδικό έχουν δώσει διάφορες εκδοχές, κατά τη γνώμη μας, για να γεμίζουν ύλη.

1) Όλες οι συνταγές είναι σωστές. Το πώς θα φτιάξεις τη ζύμη για μια τάρτα εξαρτάται από τη γέμισή της: Δηλαδή από το πόσο ρευστή είναι και το πόσο γλυκιά είναι. Κάθε ένας μαγειροσυγγραφέας δίνει τη δική του εκδοχή. Εμείς, το κοινό, διαβάζουμε, συλλέγουμε, διαλέγουμε, πειραματιζόμαστε, και βγάζουμε εντέλει τα συμπεράσματά μας.

2) Οι Γάλλοι μας έδωσαν τις βασικές συνταγές της ζύμης της τάρτας και σας τις παραθέτουμε παρακάτω από «τα γλυκά του Λαρούς»  (εξαιρώντας την σφολιάτα) :

Ζύμη μπριζέ (ή ζύμη φονσέ)

250 γρ. αλεύρι

180 γρ. βούτυρο

1 κρόκο αυγού

5 γρ. ζάχαρη άχνη

5 cl γάλα ή νερό

4 γρ. αλάτι

Ζύμη σαμπλέ (για τάρτα και όχι για τα μπισκότα σαμπλέ)

250 γρ. αλεύρι

125 γρ. βούτυρο

125 γρ. ζάχαρη άχνη

1 αυγό ολόκληρο

1 βανίλια

Ζύμη σουκρέ

200 γρ. αλεύρι

100 γρ. βούτυρο

9 κουταλιές ζάχαρη ή ασπαρτάμη

1 αυγό

40 γρ. σκόνη αμυγδάλου

1 πρέζα αλάτι

Όπως είπαμε: καμία συνταγή δεν είναι λάθος αλλά προκειμένου να ψάχνεις να δεις ποια θα σου πετύχει και ποια είναι κατάλληλη θα σας δώσουμε εμείς μία, αυτή που φτιάχνουμε τις τάρτες στα ζαχαροπλαστεία αλλά και στο σπίτι μας, και πείτε την όπως θέλετε εσείς: σαμπλέ, μπριζέ, σουκρέ, πάστα φλώρα, φονσέ, ……το αποτέλεσμα είναι γλυκό και γευστικό, φτάνει να πετύχει…

Υλικά

 500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις 

250 γρ. φρέσκο βούτυρο, μαλακωμένο

3 αυγά, ολόκληρα

125 γρ. ζάχαρη άχνη

1 βανίλια

μια μικρή πρέζα αλάτι

1 ρηχό κουταλάκι μπέικιν

Θα τα βάλετε όλα στους ζυμωτήρες και θα έχετε μια ωραία και μαλακιά ζύμη. Θα φτιάξετε 24 μπαλάκια και θα τα στρώσετε σε βουτυρωμένη πολυφόρμα για μικρά κέικ (όπως αυτή της φωτό) ή σε φορμάκια μικρά για τάρτες. Μισή ώρα στους 170 βαθμούς και γεμίστε ανάλογα με τα γούστα σας. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Πάνω από όλα: να σας ευχαριστήσουμε για το μέιλ σας και να σας πούμε ότι περιμένουμε με χαρά και τις απορίες σας και τον εντοπισμών λαθών που είναι και βασικός σκοπός αυτού του μπλογκ.  
(στη φωτό: τα ταρτάκια που φτιάξαμε λόγω του ποστ με τη ζύμη που αναφέραμε και με γέμιση: μαρμελάδα βερίκοκο και κερασάκια. Ξεχάσαμε να σας πούμε ότι λατρεύουμε τις τάρτες και γενικά όλα τα γλυκά.)
Posted by blogomagiros at 01:15:45 | Permanent Link | Comments (1) |