Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007

Βασιλόπιτες

Στο σημερινό άρθρο, και τελευταίο για φέτος, θα δώσουμε τις δυο, πιο επικρατέστερες συνταγές, της ελληνικής κουζίνας για βασιλόπιτα.

Αυτό δε σημαίνει ότι η δημιουργική σας φαντασία σε συνδυασμό με την μαγειρική σας εμπειρία, δεν μπορεί να τις αλλάξει: Π.Χ. στο στολισμό τους, στον «αρωματισμό», στο φορμάρισμά τους, κ.ο.κ.

Ευχόμαστε  σε όλους:
Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ
 ΓΕΜΑΤΗ ΥΓΕΙΑ & ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
 
Βασιλόπιτα (α΄ συνταγή – αυτή που λέμε κέικ)
500 γρ. αλεύρι που φουσκώνει
250 γρ. φρέσκο βούτυρο
1 ½ ποτήρι ζάχαρη
5 αυγά
½ φλιτζάνι χλιαρό γάλα
1 βανίλια (ή ξύσμα πορτοκαλιού)
2 φλιτζάνια ζάχαρη άχνη, για πασπάλισμα
   
 Χτυπάτε το βούτυρο για 15 λεπτά μαζί με τη ζάχαρη και προσθέτετε τα αυγά και τη βανίλια.
  
 Προσθέτετε το αλεύρι εναλλάξ με το γάλα και ανακατεύετε καλά το μίγμα με σπάτουλα.
 
 Το βάζετε σε ελαφρά βουτυρωμένο ταψί και το ψήνετε για 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνος τους 180ο C.
  
 Ξεφορμάρετε την πίτα σε στρογγυλό δίσκο και την πασπαλίζετε με τη ζάχαρη άχνη.

Βασιλόπιτα (β΄ συνταγή- αυτή που λέμε τσουρέκι ή πολίτικη)

1 κιλό αλεύρι πολυτελείας
8 γρ. μαγιά σε σκόνη
1 ποτήρι χλιαρό γάλα
1 ποτήρι ζάχαρη
300 γρ. βούτυρο γάλακτος
4 αυγά, ολόκληρα
4 κρόκοι αυγών
2 κ. γ. κονιάκ
2 κ. γ. μαχλέπι, κοπανισμένο
ξύσμα πορτοκαλιού
      
 Φτιάχνετε ένα προζύμι χρησιμοποιώντας τα 250 γρ. από το αλεύρι μαζί με τη μαγιά που την έχετε διαλύσει στο χλιαρό γάλα.
  
 Το αφήνετε σε ζεστό μέρος για 1 ώρα να φουσκώσει.
     
 Χτυπάτε το βούτυρο για 10 λεπτά, προσθέτετε τη ζάχαρη, τα ολόκληρα αυγά, τους 4 κρόκους, το κονιάκ, το μαχλέπι και το ξύσμα.
   
 Βάζετε το μίγμα σε μια λεκάνη, προσθέτετε το προζύμι και ζυμώνετε τα υλικά να γίνουν εύπλαστη ζύμη.
    
 Αφήνετε τη ζύμη να φουσκώσει σε ζεστό μέρος για 1 ώρα οπότε και την ζυμώνετε ελαφρά, την βάζετε σε ένα βουτυρωμένο ταψί και την αφήνετε ξανά σε ζεστό μέρος για 1 ώρα.
   
 Αλείβετε την πίτα με χτυπημένο κρόκο αυγού και την ψήνετε στους 180ο C για 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


Κάνοντας κλικ εδώ διαβάστε, αν θέλετε, την Ιστορία του αληθινού Άγιου Βασίλη και της Βασιλόπιτας.
Posted by blogomagiros at 20:14:26 | Permanent Link | Comments (0) |

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2007

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ


Μαζί με τα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του μπλογκομάγειρου και των συνεργατών του, σας δημοσιεύουμε μερικές απλές συνταγές για γαλοπούλα.

Ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές σας.
Οι συνταγές δημοσιεύονται με τη μέθοδο του κοπυ-παστώματος από ελληνικό βιβλίο μαγειρικής, και σόρυ για την καθυστέρηση….
(Οι βασιλόπιτες στο επόμενο ποστ)

Γαλοπούλα βραστή
1 γαλοπούλα, γύρω στα 3 κιλά
4 καρότα
3 ξερά κρεμμύδια
3 κλωνάρια σέλινο
1 κιλό πατάτες
αλάτι, πιπέρι

για τη σούπα:
1 φλιτζάνι ρύζι
3 κρόκους αυγών
1 λεμόνι, το χυμό
   
 Καψαλίζετε την γαλοπούλα για να φύγουν τα υπολείμματα από τις τρίχες και τα πούπουλα, αφαιρείτε τα εντόσθια και την ξεπλένετε καλά με κρύο νερό.
   
 Σε κατσαρόλα με 1 ½ λίτρο νερό που έχει πάρει βράση ρίχνετε τη γαλοπούλα μαζί με τα καρότα κομμένα σε ροδέλες ή σε μπαστουνάκια, τα ξερά κρεμμύδια, χαραγμένα, το σέλινο, αλάτι και πιπέρι.
   
 Αφήνετε να βράσουν σε χαμηλή φωτιά για δύο ώρες, οπότε ρίχνετε τις πατάτες κομμένες σε φέτες και τα αφήνετε στη φωτιά για ακόμα μισή ώρα.
    
 Βγάζετε τη γαλοπούλα και τα λαχανικά από την κατσαρόλα, περνάτε το ζωμό της από ψιλό σουρωτήρι, τον ανεβάζετε ξανά σε δυνατή φωτιά και προσθέτετε το ρύζι.
   
 Το αφήνετε να βράση για 20 λεπτά, το κατεβάζετε από τη φωτιά και όταν κρυώσει λίγο προσθέτετε τους κρόκους που έχετε χτυπήσει καλά σε ένα μπολ με το χυμό του λεμονιού.
   
 Ανακατεύετε διαρκώς με ξύλινη κουτάλα και ανεβάζετε τη σούπα σε χαμηλή φωτιά να «ψηθεί» και το αυγό αλλά χωρίς η σούπα να κοχλάσει. 
   
 Σερβίρετε τη σούπα για πρώτο πιάτο ενώ τη γαλοπούλα τη σερβίρετε σε πιατέλα μαζί με τα λαχανικά και τη συνοδεύετε με μαγιονέζα.

       
 Γαλοπούλα καπαμά

  
 Αφού ετοιμάσετε τη γαλοπούλα όπως στην προηγούμενη συνταγή, την κόβετε σε κομμάτια και τα τσιγαρίζετε με 150 γρ. βούτυρο γάλακτος μέχρι να πάρουν χρώμα. 
   
 Προσθέτετε νερό μέχρι να καλυφθεί, 1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο στα τέσσερα, αλάτι και πιπέρι.
  
 Αφήνετε να βράσει σε χαμηλή φωτιά για  3 ώρες.
Σερβίρετε τα κομμάτια σε πιατέλα και με το ζωμό από το βράσιμο, αφού τον περάσετε από σουρωτήρι, φτιάχνετε μια σούπα με 1 φλιτζάνι ρύζι που την δένετε με 3 κρόκους.
Συνοδεύετε με μαγιονέζα.

Γαλοπούλα ψητή στη γάστρα

    Αφού ετοιμάσετε τη γαλοπούλα, την κόβετε σε κομμάτια και τη τσιγαρίζετε με 150 γρ. βούτυρο γάλακτος μαζί με 3 ψιλοκομμένες φέτες μπέικον.
   
 Βγάζετε τα κομμάτια της γαλοπούλας και το μπέικον από το τηγάνι και στο ίδιο βούτυρο σοτάρετε 3 καρότα κομμένα σε κύβους και 2 μεγάλα κρεμμύδια, ψιλοκομμένα.
   
 Αλείβετε τα κομμάτια της γαλοπούλας με μια λιωμένη σκελίδα σκόρδο και τα βάζετε σε γάστρα. Ρίχνετε αλάτι και πιπέρι.     
   
 Προσθέτετε τα λαχανικά και το μπέικον στη γάστρα, μαζί με λίγο νερό.
  
 Κλείνετε καλά το καπάκι και ψήνετε τη γαλοπούλα στο  φούρνο στους 200ο C για 4 ώρες.
  Συνοδεύετε με πράσινη σαλάτα.


Γαλοπούλα γεμιστή με κάστανα

      Βάζετε σε κατσαρόλα με κρύο νερό 1 κιλό κάστανα, αφού πρώτα έχετε καθαρίσει την σκληρή φλούδα τους, μαζί με  2  κύβους βοδινού.
    
 Ανεβάζετε την κατσαρόλα στη φωτιά  και αφήνετε τα κάστανα να  βράσουν για μισή ώρα. Τα στραγγίζετε, τα αφήνετε να κρυώσουν και καθαρίζετε και τη λεπτή φλούδα τους.
   
 Σε ένα μπολ  βάζετε 800 γρ. χοιρινό κιμά και προσθέτετε   1 ποτήρι του κρασιού κονιάκ, λίγο ψιλοκομμένο μπέικον, τριμμένο μπαχάρι, μοσχοκάρυδο, κανέλα, γαρύφαλλο, αλάτι και πιπέρι.
    
 Προσθέτετε και τα κάστανα και ανακατεύετε ελαφρά μέχρι να αναμιχθούν καλά τα υλικά.

Γεμίζετε τη γαλοπούλα με το μίγμα και τη ράβετε με σπάγκο.

Στερεώνετε με οδοντογλυφίδες μερικές λωρίδες μπέικον στο στήθος της γαλοπούλας, τη βάζετε σε βουτυρωμένο ταψί, την καλύπτετε με λαδόκολα και την ψήνετε σε δυνατό φούρνο για μια ώρα.

Αφαιρείτε το χαρτί και το μπέικον, τη ραντίζετε με λειωμένο βούτυρο γάλακτος, χαμηλώνετε τη θερμοκρασία και την ψήνετε για ακόμα 2 ώρες,

Τη γέμιση τη σερβίρετε χωριστά και συνοδεύετε με πράσινη σαλάτα.
ΚΑΛΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ


ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕΙ:


Μαγειρική σημαίνει ΠΡΟΣΦΟΡΑ.
Πρώτα ΨΥΧΗ θέλει το μαγείρεμα και μετά συνταγές.

Ειδικά τις γιορτινές μέρες.
Μαγειρέψτε και καλέστε τους αγαπημένους σας φίλους.

Χαρίστε δώρα σε αυτούς που έχουν ανάγκη.

 Επίσης: Το μέτρο, σε όλες μας τις εκδηλώσεις, (πόσο μάλλον στο φαγητό), είναι το μυστικό της επιτυχίας.
 
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

Posted by blogomagiros at 09:35:15 | Permanent Link | Comments (3) |

Σάββατο, Δεκεμβρίου 15, 2007

Ο κορτάκιας με τα μακαρόν

 Τη δεκαετία του ‘60, το φαινόμενο της αντιπαροχής έκανε την εμφάνισή του, παίρνοντας  ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Αυτό έγινε διότι: Τροποποιήθηκε ο "Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός", δίνοντας κίνητρα στους μικρο - ιδιοκτήτες οικοπέδων αλλά και στους εύπορους επιχειρηματίες που είχαν τα λεφτά τους να "κάθονται".

 Εκείνη την εποχή άρχισε να αναπτύσσεται το επιχειρηματικό "δαιμόνιο" του Έλληνα, και όχι μόνον.

Πολλές ανύπαντρες κοπέλες, (ταπεινής, επί το πλείστον καταγωγής), της εποχής εκείνης: Φορούσαν τα καλά τους, φόρτωναν τα χέρια τους με βαρύτιμα δακτυλίδια και πετράδια και πήγαιναν στις νεόδμητες οικοδομές για να αγοράσουν, υποτίθεται, κάποιο από τα σύγχρονα αστικά διαμερίσματα.

Αντικειμενικός σκοπός: Η γνωριμία με τον κατασκευαστή ή τον πολιτικό μηχανικό του κτιρίου, μήπως προκύψει  ένας καλός γάμος με γόνο εύπορης οικογένειας (ή τουλάχιστο με πτυχιούχο μηχανικό του Ε. Μ. Π.)
ή, έστω το χτίσιμο, επί αντιπαροχή, του μικρού οικοπέδου, που η κοπέλα πήρε προίκα, ή θα πάρει προίκα. (βλ. σχετικές γελοιογραφίες του Μέντη Μποστ περί «απόρου κορασίς»).

Στη δεύτερη περίπτωση: Πριν τα τελικά συμβόλαια, λάμβανε χώρα η υπογραφή του εργολαβικού συμβολαίου.

Για τα καλορίζικα: Οι οικοπεδούχοι έφερναν στο συμβολαιογραφείο ένα κουτί γλυκά να κεράσουν.
Το πιο συνηθισμένο γλυκό που κερνούσαν, ήταν το μακαρόν.

Οι λόγοι:
1) Το μακαρόν ήταν φθηνό γλυκό (διατίμησης θα μπορούσαμε να πούμε),
2) Ήταν ελαφρύ, ένα κιλό «έβγαζε» αρκετά κομμάτια,

3) Όλα τα ζαχαροπλαστεία διέθεταν αρκετούς εργολάβους, λόγω της μεγάλης ποσότητας ασπραδιών που τους περίσσευε από άλλες παρασκευές
4) Ήταν “καθαρό” γλυκό (χωρίς ζάχαρες, σιρόπια, σοκολάτα) και δεν χρειαζόταν κουταλάκια και πιατάκια για να σερβιριστεί.

5) Δεν μπαγιάτευε εύκολα.

Στο μεταξύ: Σε ένα εργολαβικό συμβόλαιο, εκτός από τους οικοπεδούχους και το δικηγόρο τους, παίρνουν μέρος: 
Ο κατασκευαστής (εργολάβος) και ο δικηγόρος του, ο συμβολαιογράφος και η δακτυλογράφος του, ο πολιτικός μηχανικός, ο αρχιτέκτονας, κάποιοι συγγενείς, κ.λ.π.

Την επομένη μέρα: Το ίδιο κουτί, με τα υπόλοιπα μακαρόν, έκανε την εμφάνιση του στην οικοδομή, με τους οικοπεδούχους να προσφέρουν γλυκάκι στους εργάτες.

Από τότε: Τα "μακαρόν" στην Ελλάδα, άλλαξαν όνομα. Έγιναν "εργολάβοι".


Ας κάνουμε μια (επιλεκτική) αναδρομή στην πρόσφατη μαγειρική βιβλιογραφία (Ξενόγλωσση και Ελληνική), να δούμε τι αναφέρει για τα μακαρόν.

 Ξενόγλωσση βιβλιογραφία 

1) Το 1861: Η Isabella Beeton αναφέρει, στην εισαγωγή του κεφαλαίου της για τα κέικ και τα μπισκότα, ότι τα ξεφλουδισμένα άσπρα αμύγδαλα είναι αρκετά φθηνά, ώστε να τα έχουμε σπίτι μας αγορασμένα, σε μεγάλη ποσότητα, από ένα καλό ζαχαροπλαστείο, ώστε όταν μας περισσεύουν ασπράδια αυγών να φτιάχνουμε ορισμένα γλυκά όπως τα μακαρόν.

Στη συνέχεια, μερικές σελίδες παρακάτω, δίνει την συνταγή των μακαρόν, που είναι απλά μπισκότα από αμύγδαλο, ζάχαρη και ασπράδι αυγού. (βλέπε φωτό).

2) Το 1902: Η πρώτη μαγειρική της CORDON BLEU αναφέρει αρκετές εκδοχές του μακαρόν: με σοκολάτα, με ξύσμα πορτοκαλιού ή κουρασάο, και άλλες.



3) Το ίδιο και το 1937: Ο Pellaprat, σαν καθηγητής, πλέον, της σχολής που αποφοίτησε, μας δίνει τις ίδιες συνταγές. (βλέπε φωτό)




4) Το 1972: αναφέρεται μόνο μια συνταγή για μακαρόν, σε διδακτικό βιβλίο μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής, μεγάλης σχολής του εξωτερικού. Και εκεί, επίσης, το μακαρόν είναι ένα απλό (όχι γεμιστό) μπισκότο.





Η Ελληνική μαγειρική βιβλιογραφία: από πολύ παλιά, αναφέρει τα μακαρόν, με αμύγδαλο, ασπράδια αυγών και ζάχαρη.
Δηλαδή, απλά μπισκότα και όχι γεμιστά με μαρμελάδα.

Το 1955, η συνταγή των μακαρόν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά κάτω από τον τίτλο “εργολάβοι”, σε ελληνικό βιβλίο μαγειρικής. (βλέπε φωτό)

Και εκεί οι εργολάβοι αναφέρονται: σαν απλά μπισκότα και όχι γεμιστά. Στη ζύμη ο συγγραφέας χρησιμοποιεί και ξύσμα λεμονιού.


Εδώ αξίζει να σημειωθεί: η αναφορά του “εργολάβου” ως γλυκό, για πρώτη φορά σε Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσης. (βλέπε φωτό)




Έντεκα χρόνια αργότερα: Δημοσιεύεται εκ νέου η συνταγή σε βιβλίο για τη μαγειρική και ζαχαροπλαστική του Ελληνικού σπιτιού.




Εκεί: Η συγγραφέας του βιβλίου (καθηγήτρια οικιακής οικονομίας, μας άφησε χρόνους πρόπερσι), αντικαθιστά το ξύσμα λεμονιού με βανίλια.
Αλλά και πάλι, ο “εργολάβος” είναι ένα απλό μπισκότο, χωρίς γέμιση.

Μόλις, πριν από 20 χρόνια: δημοσιεύθηκε, σε ελληνικό βιβλίο ζαχαροπλαστικής, ο “εργολάβος” γεμιστός με μαρμελάδα βερίκοκο. (βλέπε φωτό)






Αρκετοί ζαχαροπλάστες: υιοθέτησαν τη συνταγή.

 Και καλά έκαναν: Τώρα το προϊόν βάρυνε, και ενώ στο κιλό έβγαιναν 20 εργολάβοι, τώρα κολλώντας τους δύο – δύο με μαρμελάδα, βγαίνουν δε βγαίνουν 10 τεμάχια στο κιλό, ενώ αύξησαν και την τιμή.

Οι περισσότεροι ζαχαροπλάστες: Στην επαρχία, επί το πλείστον, συνεχίζουν ακόμα και σήμερα την παρασκευή των “εργολάβων” με τον παλιό, παραδοσιακό τρόπο.

Κι ας το λέει και ο Καθηγητής Γλωσσολογίας στο λεξικό του, ότι είναι γεμιστό γλύκισμα. (βλέπε φωτό).





Επίσης: τα μακαρόν δεν άλλαξαν όνομα γιατί τα προσέφεραν οι “κορτάκηδες” (“εργολάβοι”) στις κοπέλες που ήθελαν να κατακτήσουν, όπως λέει  Καθηγητής Κλασσικής Φιλολογίας.

Και καλά ο πρώτος Καθηγητής.

Ο δεύτερος, που υπήρξε και μέλος επιτροπής που έκρινε βιβλία μαγειρικής, που βρήκε τη σχέση του κορτάκια με το μακαρόν;

Άραγε: Υπήρξαν ποτέ τόσο “φτηνοί”  Έλληνες, κύριε καθηγητά μου, ώστε να προσπαθούν να φλερτάρουν μια κοπέλα δίνοντάς της ένα μακαρόν?

Ή μήπως υπήρξαν τόσο “φτηνές” Ελληνίδες που έπεσαν στην αγκαλιά ενός άντρα γιατί τους προσέφερε ένα μακαρόν….

Δικαιολογείται, άραγε: Όλες αυτές τις σάχλες να τις δημοσιεύει ένθετο μαγειρικό έντυπο που θέλουν να το λένε και εγκυκλοπαίδεια, τρομάρα τους…

Posted by blogomagiros at 20:51:06 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007

ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ


Την προηγούμενη εβδομάδα φτιάξαμε κουραμπιέδες,  με σκοπό να τους προσφέρουμε στο Παζάρι των Δρόμων Ζωής.

Όμως: Τα σχέδια μας ανατράπηκαν από απρόβλεπτους παράγοντες.

Παρ' όλα αυτά: Εμείς επισκεφθήκαμε το Παζάρι και χαρήκαμε ιδιαίτερα για τη συμμετοχή μας σε αυτήν την τόσο ξεχωριστή γιορτή, που γίνεται κάθε χρόνο.

Γνωρίσαμε καταπληκτικούς ανθρώπους, ανοιχτόκαρδους και φιλόξενους.
Βοηθήσαμε, με τον τρόπο μας, (θέλουμε να πιστεύουμε), την ωραία αυτή προσπάθεια.

Μαζί με την αγαπημένη μας μαγισσούλα: Διασκεδάσαμε βλέποντας τις χορευτικές φιγούρες των πιτσιρικάδων.
Πιο πολύ: χαρήκαμε με τη χαρά των παιδιών.
Αυτή την έννοια έχει η γιορτή. 
 
-ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ-
- ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΖΑΡ -
- ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥΣ -

Και τώρα στο θέμα μας: Οι κουραμπιέδες κάνουν, κάθε χρονιά, την εμφάνισή τους λόγω των ημερών, με πολλές και διάφορες εκδοχές.

Οι αρθρογράφοι: θέλοντας να πρωτοτυπήσουν και να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό, προσθέτουν υλικά, αφαιρούν και τελικά τροποποιούν τη συνταγή, με όποιον τρόπο μπορούν.

Έχουμε πει: Η φαντασία δεν πρέπει να λείπει από τη μαγειρική, ούτε από τη ζαχαροπλαστική.

Αυτό δε σημαίνει: ότι θα χρησιμοποιούμε λικέρ μπανάνας στους κουραμπιέδες, όπως ακούσαμε πρόσφατα σε ραδιοφωνική εκπομπή.
Τι είδους πρωτοτυπία είναι αυτή;
 
Αν σου αρέσει η μπανάνα: υπάρχουν πολλοί τρόποι να την γευθείς.

Στο μεταξύ: οι ελληνικοί κουραμπιέδες δεν φτιάχνονται με σιμιγδάλι, όπως αναφέρει γνωστό ελληνικό λεξικό.


Το τι κάνουν οι γείτονες μας με τους κουραμπιέδες τους, δεν μας ενδιαφέρει.



Εμείς μόνο το όνομα πήραμε από αυτούς για το συγκεκριμένο, πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη, μπισκότο.


Προγενέστερο Ελληνικό Λεξικό: δίνει τη σωστή «ανάλυση» του κουραμπιέ.





Οι κουραμπιέδες έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους, σαν Χριστουγεννιάτικο γλυκό, από τον προηγούμενο αιώνα.

Από τότε μέχρι σήμερα: Πολλά άλλαξαν στην παρασκευή τους.
 Εμείς, παρακάτω, θα δώσουμε την αρχική συνταγή.
ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ (από παλιό Ελληνικό Βιβλίο Μαγειρικής)

[Τα αμύγδαλα,  τα αυγά, η βανίλια  και  το κονιάκ ακόμα δεν είχαν “εισβάλλει” στα συστατικά του κουραμπιέ.]
 
Υλικά για 45 κουραμπιέδες

300 γρ. βούτυρο
600 γρ. αλεύρι (φαρινάπ)
80 γρ. ζάχαρη άχνη

Παρασκευή

Χτυπάμε το βούτυρο (γάλακτος ή ανάμικτο με φυτικό βούτυρο), μαζί με τη ζάχαρη, να ασπρίσουν, περίπου 5 λεπτά.
Προσθέτουμε το αλεύρι και ζυμώνουμε καλά.

Πλάθουμε 45 κουραμπιέδες μεσαίου μεγέθους.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200ο βαθμούς για 45 λεπτά, με ανοιχτή μόνο την πάνω εστία του φούρνου, στη μεσαία σχάρα.

Μόλις τους βγάλουμε από το φούρνο: πασπαλίζουμε τους κουραμπιέδες με ζάχαρη άχνη.

[Η πρωτότυπη συνταγή χρησιμοποιεί σκληρό  αλεύρι και σόδα. Επίσης, ραντίζει τους κουραμπιέδες με ανθόνερο.]

Την ίδια  συνταγή συναντάμε σε Αμερικάνικο βιβλίο μαγειρικής του ’30.
 Εκεί ο κουραμπιές αναφέρεται σαν γλυκό για όλες τις εορταστικές περιόδους της Ελλάδας.

Εκείνη ακριβώς την εποχή: στα Ελληνικά Βιβλία Μαγειρικής “έμπαινε” στη ζύμη του κουραμπιέ ο κρόκος αυγού, η βανίλια και το κονιάκ.


Ωστόσο σε πρόσφατο ξενόγλωσσο βιβλίο ζαχαροπλαστικής: οι κουραμπιέδες γίνονται σε σχήμα αχλαδιού με ένα μοσχοκάρφι από πάνω!!!

Προφανώς: οι ξένοι μαγειροαρθρογράφοι μπέρδεψαν τους κουραμπιέδες με τα αμυγδαλωτά απιδάκια. (τα χαμάλια που αναφέραμε πρόσφατα σε σχετικό ποστ)

Πάντως: Κάτι τέτοιο δεν το συναντάμε στην, μέχρι τώρα, Ελληνική Βιβλιογραφία.

Στο επόμενο άρθρο
(Για όσους μας ρώτησαν για την Πολίτικη Βασιλόπιτα):

Φέτος τα δωρεάν μαγειρικά περιοδικά τίμησαν ιδιαιτέρως την “Πολίτικη Βασιλόπιτα”.

α. Το πρώτο περιοδικό (το μικρότερο):  δίνει δύο συνταγές (τις ίδιες) για «Πολίτικη Βασιλόπιτα» (τύπου τσουρέκι), με διαφορά λίγων σελίδων και από διαφορετικούς αρθρογράφους.
Συναδελφική ομοψυχία, θα λέγαμε.

Εκτός του ότι: Η δεύτερη συνταγή γράφεται με τη γνωστή μέθοδο του κοπυ – παστώματος από  περυσινό χριστουγεννιάτικο γαστρονομοπεριοδικό.

β. Το δεύτερο περιοδικό (το μακρόστενο), αναφέρει: Την “βασιλόπιτα κέικ” ως «Πολίτικη βασιλόπιτα». Πρωτοφανές λάθος για ένα περιοδικό μαγειρικής.
γ. Το τρίτο περιοδικό (το μεγαλύτερο): Δεν δημοσίευσε τη συνταγή της βασιλόπιτας διότι το έκανε πέρυσι, δίνοντας τη συνταγή γνωστού ζαχαροπλάστη.

(και καλά έκανε, κατά τη γνώμη μας, διότι "πήζουμε" κάθε χρόνο στις συνταγές της  βασιλόπιτας και παρ' όλα αυτά,  οι αναγνώστες παραπονιούνται ότι δεν τους "βγήκε" η συνταγή, τους "μαύρισε" η ζύμη, τους "κάθισε", κ.λ.π., κ.λ.π.)

Οπότε: Τις δυο (κλασσικές) συνταγές για βασιλόπιτες, θα τις δώσουμε στο επόμενο ποστ….
Posted by blogomagiros at 23:07:50 | Permanent Link | Comments (4) |