Αυτοκρατορικό ρυζόγαλο
Η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, (ή Βασίλισσα χωρίς στέμμα, ή μαρκησία ντε Πομπαντούρ, βλ. διπλανή φωτό), ήταν ερωμένη (σα να λέμε μαιτρέσα) του Λουδοβίκου του 15ου. (Ήταν να την παντρευτεί αλλά αυτός παντρεύτηκε τη Μαρία Λετζίνσκα).
Οι επιρροές που άσκησε η Μαντάμ σε τέχνες και πολιτισμό αλλά και μαγειρική, ήταν χαρακτηριστικές. Να φαντασθείτε ότι της έχουν φτιάξει και επίσημη ιστοσελίδα, στη Γαλλία.
Προς τιμήν της λοιπόν διάφορα εδέσματα φέρουν το όνομα Πομπαντούρ.
Χαρακτηριστικό έδεσμα: Το ρύζι Πομπαντούρ.
Δηλαδή:ένα επιδόρπιο με ρύζι που δεν είναι τίποτε άλλο από: μικρά τετράγωνα ρυζόγαλα καλυμμένα με κρέμα ζαχαροπλαστικής που περιέχει φρουί γλασέ και περιχυμένα με σάλτσα από μαρμελάδα βερίκοκο αραιωμένη με κουρασάο.
Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας. Το γλυκό άλλαξε όνομα, τρόπο παρασκευής και μορφή. Μάλλον το έκαναν πιο εύκολο.
Τουτέστιν: Όλα ανακατεμένα: ρύζι, κρέμα ζαχαροπλαστικής, φρουί γλασέ ραντισμένα με ρούμι και όλα τα υπόλοιπα χωρίς φυσικά το βερίκοκο.
Το φορμάρισαν δε, σε στρογγυλή φόρμα να μοιάζει σαν κορώνα και του έδωσαν το όνομα Ρύζι της Αυτοκράτειρας (εμπερατρίς) αφιερώνοντας το στην Ευγενία Μαρία ντε Μοντίχο ντε Γκουζμάν (βλ. διπλανή φωτό) η οποία ήταν Αυτοκρατόρισσα της Γαλλίας, από τις 30 Γενάρη του 1853, που παντρεύτηκε τον Ναπολέοντα τον 3ο, μέχρι και το 1870.
Η συνταγή αυτή: αναφέρεται σε διάφορα παλιά ελληνικά βιβλία μαγειρικής, με τις ονομασίες: «αυτοκρατορικό ρυζόγαλο», «μπουντίγκα με ρύζι», «ρυζόγαλο με αυγά», «ρυζόγαλο για αντρεμέ», «γλυκό με ρύζι» και πάει λέγοντας, από τις αρχές του αιώνα, αλλά … χωρίς επιτυχία!!!
Σε σχετικές ερωτήσεις του μπλογκομάγειρου στους σεφ πατισιέρ μεγάλων ξενοδοχείων και εστιατορίων η απάντηση εδώ και χρόνια ήταν η εξής:
«..εδώ δεν τους αρέσει το απλό ρυζόγαλο θα τους δώσουμε ρυζόγαλο με φρουί γλασέ??? Ας το φάνε σε κανένα νοσοκομείο……»
Θα μου πείτε: Ε και λοιπόν, τι μας κόφτουν εμάς, φίλε μου, οι ιστορίες για τις μαιτρέσες, τις αυτοκρατόρισσες και τα ρυζόγαλα???
Η απάντηση είναι η εξής: άργησε αλλά την ξέθαψε τη συνταγή ο αγαπημένος μας συγγραφέας.
Μας έστειλαν το καινούργιο του βιβλίο, για να το διαβάσουμε.
Κατά διαβολική σύμπτωση: μόλις σήμερα το ανοίξαμε και πέσαμε ακριβώς στη σελίδα με το αυτοκρατορικό ρυζόγαλο. Ο συγγραφεύς δεν ξέρει, μάλλον, την ιστορία του και λέει στην εισαγωγή κάτι για πολίτικα γλυκά και τα τοιαύτα.
Αξίζει να πούμε ότι: στη συνταγή, ο συγγραφέας δεν προσέθεσε και δεν αφαίρεσε τίποτα απολύτως από την αρχική συνταγή του ρυζιού Εμπερατρίς. Τελικά: Τι θα κάναμε χωρίς αυτόν; Πως θα φτιάχναμε το ρυζόγαλο της αυτοκρατόρισσας μετά από 130 χρόνια?
Για να μη λέτε ότι είμαστε κακοί μαζί του: Το βιβλίο είναι καταπληκτικό και να το αγοράσετε. Εμείς θα το ξεφυλλίσουμε κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, (προηγούνται άλλα) και ό,τι χαρακτηριστικό και καλό βρούμε θα σας το προτείνουμε.
Και μια πετυχημένη πρόβλεψη του μπλογκομάγειρου: Θυμάστε τι σας λέγαμε για το καπουτσίνο μανιταριών το Μάιο, στο σχετικό ποστ?
Τελικά: η συνταγή εμφανίσθηκε στο εν λόγω βιβλίο και όχι κάποιου άλλου συγγραφέα, που νομίζαμε και άδικα τον κατηγορήσαμε ότι θα την αναφέρει..
Και μάλιστα τη φτιάχνει ίδια, με ίσως μικρές «πινελίτσες» αλλαγής. Καλή συνταγή και αυτή όμως.
Περαν του εν λογω βιβλιου , να τολμησω να προτεινω κι ενα σχετικο αλλα διαφορετικο βιβλιο ? Molecular Gastronomy του Herve This (Ερβέ Τις για οσους ισως δεν γνωριζουν την προφορα του) Υπεροχο βιβλιο και ενας αλλος μαγικος κοσμος.
Καλημέρα αλα Γκρεκ,
ώρα είναι να βάζεις ιδέες του μαγειροστάρ - μαγειροσυγγραφέα (του “αυτού” που λέγαμε..) να ασχοληθεί και με τη μοριακή γαστρονομία.!!!
Εδώ θα μου επιτρέψεις να σου μεταφέρω τη φράση του Μισέλ Ρου: “Η μοριακή γαστρονομία είναι σαν τη αφηρημένη τέχνη. Εγώ είμαι πολύ παλιός για να την καταλάβω”.
Παρόλα αυτά, ακόμα δεν είμαι έοιμος να διαβάσω Τις ακόμα. Σου το δηλώνω και δεν ντρέπομαι…!!!
Γιαυτό και δεν πήγα παρόλο που είχα πρόσκληση….ένυ γουέυ..
Ευχαριστώ για το σχόλιό σου και γενικά, αν ασχολεισαι με μοριακή, δίνε εντυπώσεις και εμπειρίες…
Υ.Γ. σε παρακαλώ αν ξέρεις κάτι περί εμπερατρίς, εννοώ άλλες συνταγές, ρίξε μια ματιά στο αρχείο σου, εγώ έχω βρει για πουλάδα (κότα), ρίξε ένα μέιλ…οι γάλλοι σεφ που ρώτησα δεν ξέρουν…(τι περίεργο και γω νόμιζα ότι ασχολούνται με ιστορία γαστρονομίας..)
Aλέξανδρος Δουμάς στο Μεγάλο Λεξικό της Κουζίνας περιγράφει το ‘Rotie a l’Imperatrice’. Αρχίζει με μια ελιά γεμισμένη με μια αντσούγια, η οποία τοποθετείται στο στόμα ενός μικρού πτηνού, αυτό γεμίζει ένα μεγαλύτερο κ.ο.κ. Το τελευταίο πουλί είναι μια γαλοπούλα η οποία γίνεται η γέμιση για ένα γουρουνάκι γάλακτος. Όλα τα κρέατα έχουν μαριναριστεί από πριν.
Το δείπνο στο παλάτι του Buckingham με το οποίο γιορτάστηκε η στέψη του Εδουάρδου του VII (1902) άρχισε με αυγά a l’imperatrice (αυγά ποσέ ακουμπούν σε λεπτές φέτες φουα γκρα και αυτές με τη σειρά τους σε τοσταρισμένες φέτες ψωμιού)
Στο βιβλίο ‘A spirit in prison’ του R. Hichens αναφέρονται τα μακαρόνια a l’Imperatrice ως το αγαπημένο πιάτο της Αυτοκράτειρας Σίσσυ της Αυστρίας.
Η σούπα a l’Imperatrice συνδέεται με το όνομα της Ευγενίας συζύγου του Ναπολέοντα ΙΙΙου.
Για να μη ξεχνάμε και το χουνκιάρ μπεγεντί, το πιάτο της οθωμανικής κουζίνας που λέγεται ότι μαγειρεύτηκε για πρώτη φορά προς τιμή της ίδιας αυτοκράτειρας.
«Ανώνυμε» σε ευχαριστούμε πολύ.
Οι πληροφορίες που παραθέτεις είναι σωστές.
Το λεξικό προς το παρόν δεν το έχουμε μαζί μας, (το έχουμε τυπώσει απο το διαδίκτυο αλλά το έχουμε δανείσει), αλλά μας ήρθαν και σχετικές πηγές με μέιλ..
Να μας επισκέπτεσαι τακτικά, η βοήθειά σου είναι πολύτιμη όπως και οι γνώσεις σου.
Και πάλι ευχαριστούμε για τις πληροφορίες σου και τα κόμεντς σου.
Υ.Γ. Και λίγη πλάκα: Δηλαδή και η γεμιστή καμήλα πρόσφατου ποστ του μπλογκομάγειρου είναι και αυτή Εμπερατρίς.!!!
Επίσης: Τα αυγά ποσέ που αναφέρεις μοιάζουν με του Ροσίνι που σερβίρονται σε τάρτες και όχι σε τοστ……
Στο Cassells’ Dictionary of Cookery, αναφερεται η πουτιγκα της Αυτοκρατειρας (Empress Pudding) η οποια ειναι μια “ταρτα” με στρωματα απο κρεμα ρυζιου και μαρμελαδας και θεωρειται παραλλαγη του Riz à l’Impératrice που δημιουργηθηκε προς τιμην της Αυτοκρατειρας Βικτοριας των Ινδιων. Για τα υπολοιπα θα συμφωνησω με τον “ανωνυμο” προλαλησαντα. Υπαρχει επισης το αρνακι a l’Imperatrice (γεμιστο με κοτοπουλο, πασπαλισμενο με τρουφα και σως suprême), αλλα και πεπονι a l’Imperatrice (παγωμενο πεπονι σερβιρισμενο με ζαχαρη, κρεμα σαντιγυ και ζελε φραγκοσταφυλων). Οσον αφορα τις σουπες a l’Imperatrice υπαρχει η Ιταλικη εκδοχη και η αντιστοιχη Αυστριακη, για τις οποιες ακομη δεν εχω καταφερει να βρω τις διαφορες ή ομοιοτητες και επιφυλασσομαι.
Αγαπητέ α λα Γκρεκ: ευχαριστούμε για τις πληροφορίες σου, που είναι σωστές. Τελικά υπάρχουν πολλές εκδοχές…
Επίσης “ανώνυμε”: βρήκαμε και το ροτί της αυτοκρατόρισσας..και είναι όπως το εξηγείς (από το Δουμά).
Τώρα με τη σειρά μου μια ερώτηση κρίσεως: Δεν θα ήταν σκόπιμο και “έξυπνο” αν έγραφες ενα βιβλίο με συνταγές να έλεγες και το που τη βρήκες τη συνταγή, ίσως και την ιστορία της?//
Δεν θα ήσουνα πιό έγκυρος και “μάγκας”..???
Θα επιθυμούσα απαντήσεις από όποιους διαβάσουν το σχόλιο..
Θα αντιγράφατε μια τέτοια συνταγή και θα την υπογράφατε ότι είναι δικιά σας???ή θα βάζατε έστω μια βιβλιογραφία..???
ευχαριστώ πολύ όλους σας για τα σχόλια
μπλγκμγρς
Πίνοντας καφέ σήμερα το απόγευμα με τους συνεργάτες μας και μιλώντας για την «αυτοκράτειρα», ξεφυλλίσαμε την μικρή εστιατορική εγκυκλοπαίδεια του Π. Νταγκουρέ (Παρίσι 1902), και βρήκαμε και κοτόσουπα, και σάλτσα Εμπερατρίς εκτός του ρυζιού που λέει μάλιστα ότι ceci est le veritable riz imperatrice. ..!!!
Τελικά όμως, το ρυζόγαλο αυτό δεν φτιάχνεται σήμερα γιατί μάλλον δεν αρέσει και πολύ.
Εντούτοις, παλιά πρέπει να ήταν της μόδας, όταν είμαστε αγέννητοι ακόμα.
Λέτε να γίνει ξανά της μόδας επειδή αρέσει στον εθνικό μας μάγειρο???
Ίδωμεν……
Υ.Γ. 1) Η ερώτηση ισχύει…..
2) Ευχαριστούμε για τα σχόλια σας αλλά και τα ιδιαίτερα μέιλ που μας στείλατε. Εστάλησαν το απόγευμα και τα αντίστοιχα μέιλ στις ηλεκτρονικές θυρίδες σας.
Είναι ωραίο με αφορμή μία συνταγή να γινόμαστε πομποί αλλά και δέκτες πληροφοριών που μας μαθαίνουν ιστορία, μας κάνουν να ανοίγουμε και κανένα βιβλίο αλλά και να ερχόμαστε σε, έστω ηλεκτρονική, «επαφή» με ανθρώπους που έχουν ίδια ενδιαφέροντα με μας.
Γιαυτό: ευχαριστούμε τον μαγειροστάρ. Έγινε αιτία με μια συνταγή που έβαλε στο βιβλίο του να μάθουμε όλοι εμείς που διαβάζουμε τα μαγεράτα κάποιες ωραίες ιστορίες, «άχρηστες» ίσως για τον πολύ κόσμο, αλλά προκειμένου να βλέπουμε τις αθλιότητες στην τιβί, καλύτερα να ξεφυλλίζουμε κανένα βιβλίο….
Το καλυτερο θα ηταν να εγραφε ο καθε ενας απο μας μια ιστορικη αναδρομη στο πιατο, με την πρωτοτυπη εκδοχη και τις τυχον παραλλαγες του, την προελευση αλλα και τον δημιουργο. Ομως δυστυχως κανεις μας δεν ενδιαφερεται να μεταλαμπαδευσει γνωσεις τελικα αλλα ως σταρ νιαζομαστε να εντυπωσιασουμε μηπως και αποκτησουμε περισσεια χρηματων, δοξης και δημοσιοποιησης. Παντως προσωπικα απαντω πως αν μου προταθει να γραψω βιβλιο συνταγων, υποσχομαι πως αυτο θα εχει αναφορες σε πλειστα οσα αφορουν το καθε εδεσμα.
ΕΥΓΕ Α ΛΑ ΓΚΡΕΚ,
είσαι μέσα στο σκεπτικό μου!!!!
ΑΛΛΑ: Το να αντιγράφεις συνταγές και να τις δημοσιεύεις είναι εύκολο.
Το να αναφέρεις συνταγές άλλων με ονοματεπώνυμο όμως, τις παραλλαγές σου αλλά και ολίγη ιστορία, είναι και δύσκολο, κινδυνεύεις δε να σου πουνε: ε και λοιπόν, τον έξυπνο μας κάνεις???
Λες λοιπόν: δικές μου είναι οι συνταγές και ξεμπερδεύεις και κάνεις και τον πολυξερόπουλο (τον ξερόλα που λέμε).
Ευχαριστώ για την απάντηση σου
μπλγκμγρς
Συγγνώμη, δεν είμαι ‘ανώνυμος’, μόνο πάτησα κατά λάθος το ‘post as anonymus’. Πάντως ανάμεσα στις αυτοκρατορικές συνταγές μη ξεχνάμε και αυτές των ρωμαϊκών αυτοκρατορικών χρόνων με τις αλλεπάλληλες γεμίσεις (κάποιες θυμίζουν πολύ αυτή του Δουμά) ή και τις παλιότερες που μαγείρευαν στα συμπόσια των ελληνιστικών βασιλείων.
Όσο για το αν πρέπει να αναφέρονται οι πηγές μιας συνταγής, φυσικά και πρέπει, η ιστορία εξάλλου έχει ιδιαίτερη γοητεία. Αρκετές φορές όμως μια συνταγή αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου ή εξαιτίας διάφορων πολιτισμικών, θρησκευτικών, ακόμα και οικονομικών συνθηκών και τότε ανιχνεύονται δύσκολα οι πρόγονοι της. Σ’αυτές τις περιπτώσεις όμως οι ιστορικοί που ασχολούνται με τη διατροφή και τη μαγειρική κουλτούρα γίνονται πολύτιμοι σύμβουλοι.
Ευχαριστώ το historyofgreekfood για τις παρατηρήσεις και τα σχόλιά του. Τα πρώτα και τα δεύτερα.
Είναι πολύτιμη η συμβολή των ιστορικών στη γαστρονομία.
Ένας από τους λόγους που με έκαναν να ασχοληθώ με τη μαγειρική είναι και η αγάπη που έχω στην ΙΣΤΟΡΙΑ.
Και: φυσικά είναι σωστή η αναφορά στις πηγές. Για να ξέρουμε και που βαδίζουμε….
καλό Σαββατοκύριακο
μπλγκμγρς