Κυριακή, Ιουλίου 20, 2008

Να μας λείπει το βύσσινο





Στο παρασκήνιο πρόσφατης μπλογκο-σύναξης σε μπρασερί του κέντρου της Αθήνας, διοργανωμένη από εν ενεργεία βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, ερωτηθήκαμε από παρευρισκόμενο μπλόγκερ:

Γιατί άραγε όταν θέλουμε να αποφύγουμε κάτι δύσκολο, ή να αρνηθούμε μια "περίεργη" προσφορά που μας κάνει κάποιος, χρησιμοποιούμε την παραπάνω φράση, τι μας έφταιξε το καημένο το βύσσινο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το γνωρίζουμε, αλλά μάλλον η συγκεκριμένη* φράση έχει να κάνει με το βράσιμο του βύσσινου το οποίο πρέπει να το παρακολουθείς καθ’ όλη τη διάρκεια του βρασμού, όταν το φτιάχνεις γλυκό.

Αν δεν το κάνεις:
Κινδυνεύεις να σιροπιάσεις με βυσσινάδα το δάπεδο της κουζίνας σου και ίσως των ομόρων δωματίων, ανάλογα με την ποσότητα.

Για αυτό σήμερα, λόγω εποχής, αλλά και λόγω του φθηνού προϊόντος, (έφτασαν στα 2 ευρώ το κιλό, τα βύσσινα Τριπόλεως), θα δώσουμε τις οδηγίες σε 4 απλά βήματα ώστε να έχετε την κατάλληλη γαρνιτούρα για το παγωτό σας, ειδικά για το παγωτό καϊμάκι που είναι και must η επικάλυψή του με βύσσινο.

 Βυσσινάδα & Γλυκό βύσσινο  
(ξινοκέρασο ή οξυκέρασο που τόλεγαν παλιά στις μαγειρικές)












Υλικά
3 κιλά βύσσινο
5 κιλά ζάχαρη
2 γερές κουταλιές αμυλοσιρόπιον
5 ποτήρια νερό
Χυμός ενός λεμονιού

Πρόσθετα υλικά
3 ώρες από τη ζωή σου
Αρκετή υπομονή
Ένα μουσκεμένο βετέξ για τις πιτσιλιές που πρέπει να παστρεύονται άμεσα για να μη μείνουν.

Πρώτο βήμα: Ξεκοτσανίζεις τα βύσσινα, τα βάζεις σε σουρωτήρι, τα ξεπλένεις με άφθονο νερό και αρχίζεις το ξεκουκούτσιασμα τους.












Δεύτερο βήμα:
Βάζεις τα βύσσινα σε στρώσεις με ζάχαρη, εναλλάξ,  σε 9λιτρη κατσαρόλα.
Ξεπλένεις τα κουκούτσια στο σουρωτήρι με το νερό και προσθέτεις το υγρό στην κατσαρόλα.












Τρίτο βήμα: Ανεβάζεις την κατσαρόλα σε δυνατή φωτιά, προσθέτεις τη γλυκόζη και το χυμό και αφήνεις το γλυκό να πάρει βράση.

Σε 20 λεπτά, όταν αρχίζει να φουσκώνει, σύρεις την κατσαρόλα δίπλα από την εστία ώστε να μη χυθεί το σιρόπι. Σε λίγα λεπτά την ξαναβάζεις στο κέντρο της εστίας και ξανά την αποσύρεις όταν αρχίζει να φουσκώνει.

Παράλληλα ξαφρίζεις με μια τρυπητή κουτάλα. Όταν στεγνώσει ο αφρός στο πιάτο που τον βάζεις τον πετάς και ρίχνεις το σιρόπι που κατακάθεται στην κατσαρόλα.













Τέταρτο βήμα:
Περίπου στη 1 ώρα από τότε που άρχισε η βράση, βάζεις την κατσαρόλα σε λεκάνη με νερό ώστε να σταματήσει ο βρασμός.












Όταν κρυώσει το τοποθετείς σε βάζα ενώ το σιρόπι (βυσσινάδα) το βάζεις σε μπουκάλια.
Φυλάς τα βάζα και τα μπουκάλια δε σκιερό μέρος.












Χρησιμοποιείς για γαρνίρισμα σε παγωτά, τσηζ κέηκ, παρασκευή κοκτέιλ, κ.ά.
Δεν είναι και τόσο δύσκολο, έτσι;


[* Σίγουρα, περισσότερα για αυτή τη φράση θα γνωρίζει ο κ. καθηγητής που λέει ότι το salmigondis είναι καρύκευμα από βρασμένα κρέατα.

Το ίδιο καλά θα το γνωρίζει: Και η αγαπημένη μας μαγειροσυγγραφέας που είδαμε και πάθαμε να της κάνουμε το σάλμι , σαλμί.

Αφού εξηγήσαμε και το τι είναι το
salmigondis, εκείνη τίποτα, επιμένει να αναπαραγάγει τα γεγραμμένα του έγκριτου γλωσσολόγου κι ας είναι λανθασμένα.]
Posted by blogomagiros at 22:19:58 | Permanent Link | Comments (2) |

Κυριακή, Απριλίου 20, 2008

Καφές με λουκουμόσκονη



Επιτέλους, μετά από καιρό, δοκιμάσαμε σήμερα ένα καφέ διαφορετικό από όλους τους άλλους καφέδες.
Μετά το τσάι και τον καφέ φίλτρου, ήρθε η ώρα να μπει άρωμα και στον ελληνικό μας, τον τούρκικο, ή τον αραβικό, αν θέλετε.

Τρεις οι γεύσεις του: Τριαντάφυλλο, Μαστίχα και Ούζο.

Οι λόγοι που πρέπει να αρχίσουμε την κατανάλωση τους είναι πολλοί αλλά θα αναφέρουμε τους πιο σημαντικούς:

1) Οικονομία: Δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε για ούζο τα μεσημέρια του καλοκαιριού και να δίνουμε λεφτά για μεζέδες.
Απλά περιμένουμε το απόγευμα να πιούμε έναν καφέ με άρωμα ούζου.

2) Υγιεινή διατροφή: Τέρμα πλέον τα λουκούμια. Δεν έχεις λόγο να φας λουκούμι με γεύση τριαντάφυλλο, μαστίχα και τα λοιπά μυρωδικά. Ένας καφές αρκεί για να γευθείς όλες αυτές τις ελληνικές γεύσεις και αρώματα.

Προτείνουμε: Σιγά - σιγά, να μπουν και άλλες γεύσεις στο ρεπερτόριο, σαν και αυτή της βανίλιας, της σοκολάτας, της καραμέλας, της μπανάνας, του πορτοκαλιού, του λεμονιού, του μήλου, του πεπονιού, κ.ά.

Σημαντικό - που μου είπε ο θειός μου: «Αν έβγαινε και με χαμόμηλο θα ήταν σωτήριο για μας τους γερόντους.»

 Και δεν έχει άδικο ο ταλαίπωρος.

Άντε και σε ανώτερες γεύσεις. Μπράβο σας….

Στην πάνω φωτό: Ένας άραβας τρομοκράτης περπατάει στον Βασιλικό μας Κήπο. Μόλις έχει γευτεί τον αγαπημένο του καφέ, βαρύ γλυκό και μάλιστα φτιαγμένο με λουκουμόσκονη.
Posted by blogomagiros at 22:37:33 | Permanent Link | Comments (4) |

Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008

Επέτειος





Εχθές
κλείσαμε, αισίως, το πρώτο μας έτος, στην μπλογκόσφαιρα, με μόνο ογδόντα άρθρα στο ενεργητικό μας.

Δυστυχώς:
Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις μας, δεν μάς αφήνουν χρόνο να αρθρογραφούμε πιο συχνά.

Θα θέλαμε, μέσα από το ποστ αυτό, να σας ευχαριστήσουμε, όλους ανεξαιρέτως, για την αγάπη που μας δείχνετε αλλά κυριότερα για την προσοχή με την οποία διαβάζετε τα άρθρα του μπλογκομάγειρου και τα σχολιάζετε, στέλνοντας τα μέιλ σας στη, γνωστή πλέον, ηλεκτρονική θυρίδα μας.

Πιστοί στις υποσχέσεις μας:
Σήμερα δημοσιεύουμε (στο editorial), απόσπασμα από την ταυτότητα του βασικού αρθρογράφου – συντελεστή – [εμπνευστή, αν θέλετε,] του μπλογκομάγειρου και μια φωτογραφία του (σκίτσο).

Μη νομίζετε:
Και εμείς οι μπλογκομάγειροι έχουμε ταυτότητα, όνομα και υπογραφή. Δεν είμαστε ούτε ψευδώνυμοι ούτε ανώνυμοι, ή ό,τι άλλο, ορισμένοι μας έχουν κατά καιρούς γράψει στα γράμματά τους.

Όσο για το λάθος του προηγούμενου ποστ:
«..έχει καθιερωθεί στην τοπική γλώσσα και κουζίνα….», δεν είναι δικό μας. Η φράση αυτή δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε περιοδικό μαγειρικής. Μη μαλώνετε εμάς.

Και βέβαια:
Η κρέπα πρώτα μαγειρεύτηκε στην ελληνική κουζίνα και κατόπιν έγινε λήμμα στα ελληνικά λεξικά.

Όμως: Σκοπός μας δεν είναι η φιλολογική προσέγγιση των μαγειροβιβλίων αλλά η ιστορική ορθότητά τους καθώς και ο τρόπος παρασκευής των συνταγών που δημοσιεύονται σε αυτά.

Η συμβολή σας:
 Τα σχόλια σας, οι παρατηρήσεις και οι διορθώσεις που κατά καιρούς μας στέλνετε είναι πολύτιμες.

Μην ξεχνάμε ότι:
Κανείς μας δεν είναι άσφαλτος.

Στην πάνω φωτό:
Μια κυρία ψαρεύει φορώντας τη γούνα της. Την τραβήξαμε σήμερα στο ήσυχο λιμάνι της Καρύστου, που κάθισε, όλη η μπλογκομαγειρική παρέα, για να εορτάσει το πρώτο της χρόνο στη μπλογκόσφαιρα. 

Κατά κάποιο τρόπο: Κάνουμε την ίδια δουλειά με την κυρία, μόνο που δε φοράμε γούνα και δεν χρησιμοποιούμε καλάμι.

Φυσικά:
Δεν παραλείψαμε, μέρα που είναι, να τιμήσουμε δεόντως το παραδοσιακό αγιολί και το πατροπαράδοτο μπενιέ ντε μωρή, όπως κάναμε και πέρυσι  (βλ. σχετικό άρθρο στο αρχείο του περυσινού Μαρτίου).

Χρόνια Πολλά λοιπόν σε όλους....!!!!
Posted by blogomagiros at 22:48:53 | Permanent Link | Comments (4) |

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 29, 2008

Σελίδα 123





Ανταποκρινόμενος άμεσα αλλά χαλαρά, στην πρόσκληση του Δημήτρη Ρουσουνέλου για τη συμμετοχή μου στη «σελίδα 123», παραθέτω  το αντίστοιχο απόσπασμα από το πιο κοντινό, στο γραφείο μου, βιβλίο που ξανά - αγόρασα πρόσφατα (γιατί το παλιό εχάθη):

«…Περιοριζόταν να διαβλέπει μηνύματα σε κείνα τα οράματα που μερικές φορές έβγαιναν αληθινά, αφού αποκάλυπταν τα μυστικά του κοιμισμένου. Σκέπτεται όμως ότι τα παιχνίδια αυτά του πνεύματος που αφήνεται στον εαυτό του θα μπορούσαν να μας πληροφορήσουν για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η ψυχή τα πράγματα. Και απαριθμεί τις ιδιότητες τη ύλης που αποκαλύπτονται στο όνειρο, την ελαφράδα, το άπιαστο, τα ασύνδετο, την πλήρη αποδέσμευση από το χρόνο, τη μεταβλητότητα των σχημάτων του προσώπου, που κάνει να είναι ο καθένας πολλοί και οι πολλοί να ελαττώνονται σε έναν, το σχεδόν πλατωνικό αίσθημα της ανάμνησης, την σχεδόν ανυπόφορη αίσθηση μίας ανάγκης.»

Απόσπασμα από την απάντηση της Μαργαρίτας Γιουρσενάρ στο ερώτημα του Matthieu Galey: Αν είχε δικές της θεωρίες για τα όνειρα.
Σελίδα 123, του βιβλίου: Μέ  ̉Ανοιχτά τά μάτια – ̉Εκδόσεις Χατζηνικολη̃ – Αθήνα 1981

Και καλώ όποιον από τους αγαπημένους μας μπλόγκερ θέλει να συμμετάσχει στο παιχνίδι, να το κάμει προβάλλοντας το αντίστοιχο βιβλίο στο γραφείο του. Εγώ έκλεψα το στήσιμο από τον Δημήτρη Ρουσουνέλο...
Posted by blogomagiros at 12:06:57 | Permanent Link | Comments (1) |

Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007

Βασιλόπιτες

Στο σημερινό άρθρο, και τελευταίο για φέτος, θα δώσουμε τις δυο, πιο επικρατέστερες συνταγές, της ελληνικής κουζίνας για βασιλόπιτα.

Αυτό δε σημαίνει ότι η δημιουργική σας φαντασία σε συνδυασμό με την μαγειρική σας εμπειρία, δεν μπορεί να τις αλλάξει: Π.Χ. στο στολισμό τους, στον «αρωματισμό», στο φορμάρισμά τους, κ.ο.κ.

Ευχόμαστε  σε όλους:

Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ
ΓΕΜΑΤΗ ΥΓΕΙΑ & ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
 
Βασιλόπιτα (α΄ συνταγή – αυτή που λέμε κέικ)
500 γρ. αλεύρι που φουσκώνει
250 γρ. φρέσκο βούτυρο
1 ½ ποτήρι ζάχαρη
5 αυγά
½ φλιτζάνι χλιαρό γάλα
1 βανίλια (ή ξύσμα πορτοκαλιού)
2 φλιτζάνια ζάχαρη άχνη, για πασπάλισμα
   
Χτυπάτε το βούτυρο για 15 λεπτά μαζί με τη ζάχαρη και προσθέτετε τα αυγά και τη βανίλια.
  
Προσθέτετε το αλεύρι εναλλάξ με το γάλα και ανακατεύετε καλά το μίγμα με σπάτουλα.
 
Το βάζετε σε ελαφρά βουτυρωμένο ταψί και το ψήνετε για 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνος τους 180ο
C.
  
Ξεφορμάρετε την πίτα σε στρογγυλό δίσκο και την πασπαλίζετε με τη ζάχαρη άχνη.

Βασιλόπιτα (β΄ συνταγή- αυτή που λέμε τσουρέκι ή πολίτικη)

1 κιλό αλεύρι πολυτελείας
8 γρ. μαγιά σε σκόνη
1 ποτήρι χλιαρό γάλα
1 ποτήρι ζάχαρη
300 γρ. βούτυρο γάλακτος
4 αυγά, ολόκληρα
4 κρόκοι αυγών
2 κ. γ. κονιάκ
2 κ. γ. μαχλέπι, κοπανισμένο
ξύσμα πορτοκαλιού
      
Φτιάχνετε ένα προζύμι χρησιμοποιώντας τα 250 γρ. από το αλεύρι μαζί με τη μαγιά που την έχετε διαλύσει στο χλιαρό γάλα.
  
Το αφήνετε σε ζεστό μέρος για 1 ώρα να φουσκώσει.
     
Χτυπάτε το βούτυρο για 10 λεπτά, προσθέτετε τη ζάχαρη, τα ολόκληρα αυγά, τους 4 κρόκους, το κονιάκ, το μαχλέπι και το ξύσμα.
   
Βάζετε το μίγμα σε μια λεκάνη, προσθέτετε το προζύμι και ζυμώνετε τα υλικά να γίνουν εύπλαστη ζύμη.
    
Αφήνετε τη ζύμη να φουσκώσει σε ζεστό μέρος για 1 ώρα οπότε και την ζυμώνετε ελαφρά, την βάζετε σε ένα βουτυρωμένο ταψί και την αφήνετε ξανά σε ζεστό μέρος για 1 ώρα.
   
Αλείβετε την πίτα με χτυπημένο κρόκο αυγού και την ψήνετε στους 180ο
C για 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


Κάνοντας κλικ εδώ διαβάστε, αν θέλετε, την Ιστορία του αληθινού Άγιου Βασίλη και της Βασιλόπιτας.
Posted by blogomagiros at 20:14:26 | Permanent Link | Comments (0) |

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 24, 2007

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ


Μαζί με τα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ του μπλογκομάγειρου και των συνεργατών του, σας δημοσιεύουμε μερικές απλές συνταγές για γαλοπούλα.

Ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές σας.
Οι συνταγές δημοσιεύονται με τη μέθοδο του κοπυ-παστώματος από ελληνικό βιβλίο μαγειρικής, και σόρυ για την καθυστέρηση….
(Οι βασιλόπιτες στο επόμενο ποστ)

Γαλοπούλα βραστή
1 γαλοπούλα, γύρω στα 3 κιλά
4 καρότα
3 ξερά κρεμμύδια
3 κλωνάρια σέλινο
1 κιλό πατάτες
αλάτι, πιπέρι

για τη σούπα:
1 φλιτζάνι ρύζι
3 κρόκους αυγών
1 λεμόνι, το χυμό
   
Καψαλίζετε την γαλοπούλα για να φύγουν τα υπολείμματα από τις τρίχες και τα πούπουλα, αφαιρείτε τα εντόσθια και την ξεπλένετε καλά με κρύο νερό.
   
Σε κατσαρόλα με 1 ½ λίτρο νερό που έχει πάρει βράση ρίχνετε τη γαλοπούλα μαζί με τα καρότα κομμένα σε ροδέλες ή σε μπαστουνάκια, τα ξερά κρεμμύδια, χαραγμένα, το σέλινο, αλάτι και πιπέρι.
   
Αφήνετε να βράσουν σε χαμηλή φωτιά για δύο ώρες, οπότε ρίχνετε τις πατάτες κομμένες σε φέτες και τα αφήνετε στη φωτιά για ακόμα μισή ώρα.
    
Βγάζετε τη γαλοπούλα και τα λαχανικά από την κατσαρόλα, περνάτε το ζωμό της από ψιλό σουρωτήρι, τον ανεβάζετε ξανά σε δυνατή φωτιά και προσθέτετε το ρύζι.
   
Το αφήνετε να βράση για 20 λεπτά, το κατεβάζετε από τη φωτιά και όταν κρυώσει λίγο προσθέτετε τους κρόκους που έχετε χτυπήσει καλά σε ένα μπολ με το χυμό του λεμονιού.
   
Ανακατεύετε διαρκώς με ξύλινη κουτάλα και ανεβάζετε τη σούπα σε χαμηλή φωτιά να «ψηθεί» και το αυγό αλλά χωρίς η σούπα να κοχλάσει. 
   
Σερβίρετε τη σούπα για πρώτο πιάτο ενώ τη γαλοπούλα τη σερβίρετε σε πιατέλα μαζί με τα λαχανικά και τη συνοδεύετε με μαγιονέζα.

       
Γαλοπούλα καπαμά

  
Αφού ετοιμάσετε τη γαλοπούλα όπως στην προηγούμενη συνταγή, την κόβετε σε κομμάτια και τα τσιγαρίζετε με 150 γρ. βούτυρο γάλακτος μέχρι να πάρουν χρώμα. 
   
Προσθέτετε νερό μέχρι να καλυφθεί, 1 μεγάλο κρεμμύδι κομμένο στα τέσσερα, αλάτι και πιπέρι.
  
Αφήνετε να βράσει σε χαμηλή φωτιά για  3 ώρες.
Σερβίρετε τα κομμάτια σε πιατέλα και με το ζωμό από το βράσιμο, αφού τον περάσετε από σουρωτήρι, φτιάχνετε μια σούπα με 1 φλιτζάνι ρύζι που την δένετε με 3 κρόκους.
Συνοδεύετε με μαγιονέζα.

Γαλοπούλα ψητή στη γάστρα

    Αφού ετοιμάσετε τη γαλοπούλα, την κόβετε σε κομμάτια και τη τσιγαρίζετε με 150 γρ. βούτυρο γάλακτος μαζί με 3 ψιλοκομμένες φέτες μπέικον.
   
Βγάζετε τα κομμάτια της γαλοπούλας και το μπέικον από το τηγάνι και στο ίδιο βούτυρο σοτάρετε 3 καρότα κομμένα σε κύβους και 2 μεγάλα κρεμμύδια, ψιλοκομμένα.
   
Αλείβετε τα κομμάτια της γαλοπούλας με μια λιωμένη σκελίδα σκόρδο και τα βάζετε σε γάστρα. Ρίχνετε αλάτι και πιπέρι.     
   
Προσθέτετε τα λαχανικά και το μπέικον στη γάστρα, μαζί με λίγο νερό.
  
Κλείνετε καλά το καπάκι και ψήνετε τη γαλοπούλα στο  φούρνο στους 200ο
C για 4 ώρες.
  Συνοδεύετε με πράσινη σαλάτα.


Γαλοπούλα γεμιστή με κάστανα

      Βάζετε σε κατσαρόλα με κρύο νερό 1 κιλό κάστανα, αφού πρώτα έχετε καθαρίσει την σκληρή φλούδα τους, μαζί με  2  κύβους βοδινού.
    
Ανεβάζετε την κατσαρόλα στη φωτιά  και αφήνετε τα κάστανα να  βράσουν για μισή ώρα. Τα στραγγίζετε, τα αφήνετε να κρυώσουν και καθαρίζετε και τη λεπτή φλούδα τους.
   
Σε ένα μπολ  βάζετε 800 γρ. χοιρινό κιμά και προσθέτετε   1 ποτήρι του κρασιού κονιάκ, λίγο ψιλοκομμένο μπέικον, τριμμένο μπαχάρι, μοσχοκάρυδο, κανέλα, γαρύφαλλο, αλάτι και πιπέρι.
    
Προσθέτετε και τα κάστανα και ανακατεύετε ελαφρά μέχρι να αναμιχθούν καλά τα υλικά.

Γεμίζετε τη γαλοπούλα με το μίγμα και τη ράβετε με σπάγκο.

Στερεώνετε με οδοντογλυφίδες μερικές λωρίδες μπέικον στο στήθος της γαλοπούλας, τη βάζετε σε βουτυρωμένο ταψί, την καλύπτετε με λαδόκολα και την ψήνετε σε δυνατό φούρνο για μια ώρα.

Αφαιρείτε το χαρτί και το μπέικον, τη ραντίζετε με λειωμένο βούτυρο γάλακτος, χαμηλώνετε τη θερμοκρασία και την ψήνετε για ακόμα 2 ώρες,

Τη γέμιση τη σερβίρετε χωριστά και συνοδεύετε με πράσινη σαλάτα.

ΚΑΛΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ


ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕΙ:


Μαγειρική σημαίνει ΠΡΟΣΦΟΡΑ.
Πρώτα ΨΥΧΗ θέλει το μαγείρεμα και μετά συνταγές.

Ειδικά τις γιορτινές μέρες.

Μαγειρέψτε και καλέστε τους αγαπημένους σας φίλους.

Χαρίστε δώρα σε αυτούς που έχουν ανάγκη.

 Επίσης: Το μέτρο, σε όλες μας τις εκδηλώσεις, (πόσο μάλλον στο φαγητό), είναι το μυστικό της επιτυχίας.
 
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
 

Posted by blogomagiros at 09:35:15 | Permanent Link | Comments (3) |

Κυριακή, Νοεμβρίου 18, 2007

Κόκκινα μηλοκύδωνα στο φούρνο

Αγοράσαμε, για πρώτη φορά, το μηλοκύδωνο (ονομάζεται επίσης κυδωνόμηλο), το περασμένο Σαββάτο, στη λαϊκή αγορά.
Ο μανάβης μάς είπε ότι πρόκειται για ποικιλία του κυδωνιού που παράγεται στο Βέρμιο.

Το μηλοκύδωνο, μοιάζει με το μήλο και τρώγεται ακόμα και ωμό.
(Μην ξεχνάμε: ότι το μήλο και το κυδώνι ανήκουν στην ίδια οικογένεια.)


Εμείς, από την άλλη: όταν αγοράζουμε ένα υλικό για πρώτη φορά, θέλουμε να μαγειρέψουμε κάτι πρωτότυπο, ειδικά αν είναι φρούτο.
Ένα απλό φρούτο σαν αυτό, μπορεί να δώσει μια όμορφη νότα στο τραπέζι μας.
 Εξάλλου: όπως λένε ορισμένοι, οι εύκολες συνταγές κι όχι οι περίπλοκες, είναι αυτές που αναδεικνύουν την ικανότητα του μαγείρου.

Κόκκινα μηλοκύδωνα στο φούρνο
(για έξι άτομα)


Παίρνουμε 3 μηλοκύδωνα, τα καθαρίζουμε, αφαιρούμε τα κουκούτσια και κόβουμε στα δύο.

Βράζουμε τα φρούτα για 15 λεπτά, σε περίπου 1 λίτρο γρεναδίνη
(Εάν έχουμε αγοράσει το σιρόπι  που δεν είναι «δεμένο», πρέπει να προσθέσουμε όση ζάχαρη χρειαστεί ώστε να γίνει πηκτό.)




Απλώνουμε: λίγο σιρόπι σε ένα ανοξείδωτο ταψί και τοποθετούμε τα μηλοκύδωνα.





Ψήνουμε: στο φούρνο, στους 200 βαθμούς C, για 30 λεπτά. Κατά τη διάρκεια του ψησίματος, τα περιχύνουμε τακτικά με το σιρόπι τους.
       



Όταν είναι έτοιμα, βγάζουμε από το φούρνο και τα αφήνουμε να κρυώσουν.

Σερβίρουμε: πάνω σε γιαούρτι σακούλας.


Το υπόλοιπο σιρόπι: το διατηρούμε σε βάζο, στο ψυγείο. Μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί.

(Αν θέλουμε: προσθέτουμε και σαντιγί, σε αναλογία 1 μέρος σαντιγί – 3 μέρη γιαούρτι).

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Posted by blogomagiros at 04:10:04 | Permanent Link | Comments (0) |

Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007

Πάστα Φρόλα

 

Πολλά ποστ θα μπορούσαν να «ανέβουν» κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Άρθρα σχετικά με τις «πατάτες» των μαγειροστάρ, σχετικά με την αναίδεια ανερχόμενων τηλε - μαγείρων και τηλε - μαγειρισσών, σχετικά με τις διαφωνίες και την ασυνεννοησία αρθρογράφων που γράφουν στο ίδιο έντυπο, και πολλά άλλα

Εκτός αυτών όμως: οι καλοκαιρινές διακοπές μας (που θα συνεχιστούν μέχρι τέλος Σεπτέμβρη) μας επιφύλαξαν και άλλες εκπλήξεις.

Μόλις πριν από λίγες μέρες: μάθαμε από «φίλο» ότι το μιλ – φέιγ είναι παραδοσιακή σπεσιαλιτέ της Λάρισας.  Είναι λέει πατροπαράδοτη λαρισαϊκή συνταγή.

Σε ερώτηση του μπλογκομάγειρου αν και η ζύμη σφολιάτας είναι από τη Λάρισα, η απάντηση ήταν καταφατική.

Στην συζήτηση παρενέβη και ιατρός εξ Ανατολής ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το μιλ – φέιγ είναι πολίτικο γλυκό, και μας είπε και τη συνταγή του, με καβουρδισμένα αμύγδαλα στην κρέμα και μπόλικη κανέλα.

Σε καμία περίπτωση: δεν θα μπούμε στη διαδικασία να μιλήσουμε ούτε στον έναν φίλο ούτε στον άλλο για την προέλευση του μιλ – φέιγ.

Το ίδιο κάνουμε: και σε άλλες περιπτώσεις, να σαν κι αυτή της πάστας φλώρας.

Δεν σκεφτήκαμε ποτέ να πούμε ότι η σωστή ονομασία της είναι φρόλα και όχι φλώρα. Δεν υπάρχει λόγος, κατά τη γνώμη μας.

Όμως: πρέπει να απαντήσουμε στο μέιλ καλής επισκέπτριας του μπλογκ μας και να της εξηγήσουμε ότι σωστά την είπε πάστα φρόλα η εθνική μας μαγειροστάρ στην εκπομπή της. Αυτό είναι το σωστό και όχι πάστα φλώρα.

Πάστα φλώρα λέμε στην Ελλάδα την γαλλική ζύμη (πατ) μπριζέ ή στα ιταλικά ζύμη (πάστα) φρόλα..

Κατά καιρούς, και πολύ σωστά, μερικά βιβλία μαγειρικής αναφέρουν και τα δύο: «πάστα φλώρα ή φρόλα».

Το γιατί το φρόλα έγινε φλώρα δεν μας απασχολεί.

Φυσικά: τα συγκεκριμένα μικρολαθάκια που όλοι τα κάνουμε «με ελαφριά καρδιά», δεν έχουν καμία σχέση με τη «χοντράδα» του αγαπημένου μας μαγειροστάρ περί ισπανικής Μαδέρας…ή της αγαπημένης μας μαγειροστάρ περί παραδοσιακού συριανού κασουλέ…

 Στο θέμα μας: Η συνταγή της πάστας φλώρας δίνεται στο άρθρο ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ, με την οποία φτιάξαμε τα ταρτάκια.

Με την ευκαιρία: φτιάξαμε και εμείς το γλυκάκι μας και το «στρώσαμε» σε ταψί πίτσας, νούμερο 36. (βλέπε φωτό).

Μην ξεχνάτε: όπως και να την πούμε, φρόλα, φλώρα, μπριζέ, κ.α., το θέμα είναι να τρώγεται.
Posted by blogomagiros at 16:10:02 | Permanent Link | Comments (0) |

Σάββατο, May 19, 2007

ΓΑΜΟΠΙΛΑΦΟ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Η νέα σέξιον του μπλογκ μας με τίτλο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ξεκινά να «παίζει» από σήμερα.

Στο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ λοιπόν, ο μπλογκομάγειρος θα μοιράζεται με τους επισκέπτες του πραγματικά περιστατικά από το προσωπικό του ημερολόγιο, με την προϋπόθεση να περιέχουν οποιοδήποτε μαγειρικό στοιχείο, όπως: Γεύσεις, μνήμες, συναντήσεις, επισκέψεις, συνταγές, ανέκδοτα, αστεία, ταξίδια, και πάει λέγοντας.

Να θυμάστε: Ελάχιστα «ψέματα», κατά συνθήκη ή χάριν αστειότητας,  μπορεί να λέει ο μπλογκομάγειρος αλλά δεν γράφει ούτε ένα, έστω και κατά συνθήκη ή για αστείο.

Άλλο η γλώσσα και άλλο το χέρι.

Η αρχική σκέψη  ήταν η εξής: «η πολλή «διορθωμή» σας κάνει «νεύριασμα» και τώρα είναι άνοιξη».

Αυτό μας το είπε ο βοηθός μας, προερχόμενος εξ ανατολικής χώρας, εννοώντας διόρθωση και νευρίασμα.

Και δεν είχε άδικο. Μια ο  καιρός που σήμερα είναι καλοκαιρινός και αύριο φθινοπωρινός και μεθαύριο χειμωνιάτικος, μια τα λάθη που διαβάζουμε, (και διαβάζουμε και πολύ ανάθεμα μας), μια το άθλιο πρόγραμμα της τηλοψίας, μια η αγωνία αν τα λεφτουδάκια που ακουμπάμε στα ταμεία θα αξιωθούμε ποτέ να τα πάρουμε πίσω, μια το………….τελικά:

Είπαμε: δεν πάμε να ξεφυλλίσουμε κανένα βιβλίο στην Έκθεση της Αρεοπαγίτου?

Και εκεί έγινε η συνάντηση: με πρώην συμμαθητή και τωρινό μεγαλοστέλεχος.

Η συζήτηση ξεκίνησε με μουσική και χορό: Από την τελευταία φορά που είχαμε συναντηθεί στο Ηρώδειο, στην Νταϊάνα Ρός, μέχρι και παλιότερα: τα μπαλέτα της Πίνα Μπάους  στην καλυμμένη με άμμο σκηνή του Ηρωδείου, το βιολί του Γκραπελί στο Λυκαβηττό,  το ροκ φέστιβαλ, με τους Ντιπές Μοντ, τους Κιούρ και τον Μπόυ Τζώρτζ, αλλά και την Απανεμιά, στην Πλάκα.

Η συζήτηση συνεχίστηκε με τι άλλο παρά με φαγητό και καφέ: Το μοναδικό βοδινό Μπουργκινιόν στο Τζι Μπι Κόρνερ (το 1/6 του βασικού μισθού, τότε), αφού πρώτα απολαμβάναμε την κρεμμυδόσουπα σε πήλινο, με το λειωμένο τυράκι από πάνω και τα κρουτονάκια μέσα της. Το Φιλομάντη, τα Παπάκια, την Πέργκολα, το Κόνα Κάι, τη Ράτκα, το Στέιτζ Κόουτς, αλλά και το Βυζαντινό, τον Παπασπύρου, το Ελληνικόν, τη Λυκόβρυση, το Βαλταδώρο, το Πίκολο,….., …., ονόματα που δεν ακούγονται πλέον αλλά σε ανατριχιάζουν όταν τα λες.

Η συζήτηση κατέληξε που αλλού: Στο κατ’ εξοχήν κόμπλεξ (σύμπλεγμα) και μοναδικό άλλοθι (ύπαρξης) του Έλληνα: το γάμο.

Και καλά την έχεις αστεφάνωτη, πότε περιμένεις????

ΜΠΛΓΚΜΓΡΣ: Όταν βρω καμήλα.!!!!

Δηλαδή???

ΜΠΛΓΚΜΓΡΣ: Πως θα φτιάξω γαμοπίλαφο ρε συ, χωρίς καμήλα?? Να και η συνταγή:

ΓΑΜΟΠΙΛΑΦΟ

ΥΛΙΚΑ (για 100 άτομα)

1 μεσαίου μεγέθους καμήλα (ολόκληρη)

1 μεγάλου μεγέθους αρνί (ολόκληρο)

20 μικρά κοτόπουλα (ολόκληρα)

60 αυγά

12 κιλά ρύζι

2 κιλά κουκουνάρια

2 κιλά αμύγδαλα

1 κιλό φιστίκια Αιγίνης

2,5 κιλά μαύρο πιπέρι

αλάτι

415 λίτρα νερό

Ετοιμάζετε τα ζώα ως εξής: Γδέρνετε την καμήλα, την καθαρίζετε και την πλένετε. Το ίδιο κάνετε και στο αρνί. Τα κοτόπουλα τα ξεπουπουλιάζετε, αν δεν είναι έτοιμα, και τα βράζετε μέχρι να μαλακώσουν.

Βράζετε το ρύζι και τα αυγά. Τηγανίζετε κουκουνάρια, αμύγδαλα και φιστίκια. Ανακατεύετε ρύζι και ξηρούς καρπούς. Αλατοπιπερώνετε τα υλικά σας.

Γεμίζετε τα κοτόπουλα με αυγά, αφού τα καθαρίσετε, μαζί και ρύζι. Γεμίζετε το αρνί με τα κοτόπουλα, μαζί και ρύζι. Γεμίζετε την καμήλα με το αρνί και το υπόλοιπο ρύζι.

Ψήνετε στο φούρνο της γειτονιάς, σε τεράστια λαμαρίνα, για 10 ώρες σε μέτριο φούρνο.

Σερβίρετε σε τεράστιο δίσκο που έχετε στολίσει με ρύζι, αυγά και ξηρούς καρπούς, αν σας έμειναν.

Συνοδεύεται με γαμοτράγουδα, όπως αυτά της Αγιάνας.

Καλή σας όρεξη.

(Στη φωτό: Καμήλα αντιστέκεται σε μέλλουσα νύφη που τη θέλει για γαμοπίλαφο)

Καλή εβδομάδα, καθώς και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στους εορταζόμενους: Τους νυν, τους τέως και γενικά σε όλους τους φέροντες το εθνικό όνομα.
Posted by blogomagiros at 23:46:51 | Permanent Link | Comments (0) |