Κυριακή, Ιουλίου 20, 2008

Να μας λείπει το βύσσινο





Στο παρασκήνιο πρόσφατης μπλογκο-σύναξης σε μπρασερί του κέντρου της Αθήνας, διοργανωμένη από εν ενεργεία βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, ερωτηθήκαμε από παρευρισκόμενο μπλόγκερ:

Γιατί άραγε όταν θέλουμε να αποφύγουμε κάτι δύσκολο, ή να αρνηθούμε μια "περίεργη" προσφορά που μας κάνει κάποιος, χρησιμοποιούμε την παραπάνω φράση, τι μας έφταιξε το καημένο το βύσσινο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το γνωρίζουμε, αλλά μάλλον η συγκεκριμένη* φράση έχει να κάνει με το βράσιμο του βύσσινου το οποίο πρέπει να το παρακολουθείς καθ’ όλη τη διάρκεια του βρασμού, όταν το φτιάχνεις γλυκό.

Αν δεν το κάνεις:
Κινδυνεύεις να σιροπιάσεις με βυσσινάδα το δάπεδο της κουζίνας σου και ίσως των ομόρων δωματίων, ανάλογα με την ποσότητα.

Για αυτό σήμερα, λόγω εποχής, αλλά και λόγω του φθηνού προϊόντος, (έφτασαν στα 2 ευρώ το κιλό, τα βύσσινα Τριπόλεως), θα δώσουμε τις οδηγίες σε 4 απλά βήματα ώστε να έχετε την κατάλληλη γαρνιτούρα για το παγωτό σας, ειδικά για το παγωτό καϊμάκι που είναι και must η επικάλυψή του με βύσσινο.

 Βυσσινάδα & Γλυκό βύσσινο  
(ξινοκέρασο ή οξυκέρασο που τόλεγαν παλιά στις μαγειρικές)












Υλικά
3 κιλά βύσσινο
5 κιλά ζάχαρη
2 γερές κουταλιές αμυλοσιρόπιον
5 ποτήρια νερό
Χυμός ενός λεμονιού

Πρόσθετα υλικά
3 ώρες από τη ζωή σου
Αρκετή υπομονή
Ένα μουσκεμένο βετέξ για τις πιτσιλιές που πρέπει να παστρεύονται άμεσα για να μη μείνουν.

Πρώτο βήμα: Ξεκοτσανίζεις τα βύσσινα, τα βάζεις σε σουρωτήρι, τα ξεπλένεις με άφθονο νερό και αρχίζεις το ξεκουκούτσιασμα τους.












Δεύτερο βήμα:
Βάζεις τα βύσσινα σε στρώσεις με ζάχαρη, εναλλάξ,  σε 9λιτρη κατσαρόλα.
Ξεπλένεις τα κουκούτσια στο σουρωτήρι με το νερό και προσθέτεις το υγρό στην κατσαρόλα.












Τρίτο βήμα: Ανεβάζεις την κατσαρόλα σε δυνατή φωτιά, προσθέτεις τη γλυκόζη και το χυμό και αφήνεις το γλυκό να πάρει βράση.

Σε 20 λεπτά, όταν αρχίζει να φουσκώνει, σύρεις την κατσαρόλα δίπλα από την εστία ώστε να μη χυθεί το σιρόπι. Σε λίγα λεπτά την ξαναβάζεις στο κέντρο της εστίας και ξανά την αποσύρεις όταν αρχίζει να φουσκώνει.

Παράλληλα ξαφρίζεις με μια τρυπητή κουτάλα. Όταν στεγνώσει ο αφρός στο πιάτο που τον βάζεις τον πετάς και ρίχνεις το σιρόπι που κατακάθεται στην κατσαρόλα.













Τέταρτο βήμα:
Περίπου στη 1 ώρα από τότε που άρχισε η βράση, βάζεις την κατσαρόλα σε λεκάνη με νερό ώστε να σταματήσει ο βρασμός.












Όταν κρυώσει το τοποθετείς σε βάζα ενώ το σιρόπι (βυσσινάδα) το βάζεις σε μπουκάλια.
Φυλάς τα βάζα και τα μπουκάλια δε σκιερό μέρος.












Χρησιμοποιείς για γαρνίρισμα σε παγωτά, τσηζ κέηκ, παρασκευή κοκτέιλ, κ.ά.
Δεν είναι και τόσο δύσκολο, έτσι;


[* Σίγουρα, περισσότερα για αυτή τη φράση θα γνωρίζει ο κ. καθηγητής που λέει ότι το salmigondis είναι καρύκευμα από βρασμένα κρέατα.

Το ίδιο καλά θα το γνωρίζει: Και η αγαπημένη μας μαγειροσυγγραφέας που είδαμε και πάθαμε να της κάνουμε το σάλμι , σαλμί.

Αφού εξηγήσαμε και το τι είναι το
salmigondis, εκείνη τίποτα, επιμένει να αναπαραγάγει τα γεγραμμένα του έγκριτου γλωσσολόγου κι ας είναι λανθασμένα.]
Posted by blogomagiros at 22:19:58 | Permanent Link | Comments (2) |

Πέμπτη, Ιουνίου 26, 2008

Η νέα εκδοχή του τσηζ κέικ φούρνου


Σιγά - σιγά, από σήμερα, θα ασχοληθούμε με τις απορίες αρκετών μαθητών μαγειρικής τις οποίες στέλνουν στην ηλεκτρονική θυρίδα μας.

Μας ρώτησαν πρόσφατα: Αν το τσηζ κέικ φούρνου, φτιάχνεται μόνο με γιαούρτι, όπως διδάσκονται στη σχολή τους.

Στο μεταξύ, από παλιά: Έχουμε διαβάσει τη συνταγή στο διδακτικό τους βιβλίο και ήρθε η ώρα να τη σχολιάσουμε. (βλέπε φωτό)


























Αγαπητά μου παιδιά:
Σε καμία περίπτωση: Αυτό δεν είναι τσηζ κέικ.
Στην πραγματικότητα: Είναι τάρτα με γιαούρτι και τίποτα παραπάνω. Τσηζ κέικ χωρίς τυρί δεν είναι τσηζ κέικ.-

Εκτός φυσικά αν: Ανακατεύοντας το γιαούρτι με αυγά, ζάχαρη και γάλα εβαπορέ, τότε αυτό γίνεται τυρί, οπότε το πράγμα αλλάζει και πάμε πάσο.

Μήπως η βοήθεια του κοινού μας είναι απαραίτητη????

Στο διδακτικό λοιπόν βιβλίο:
Ο καλός συγγραφέας: Φτιάχνει έναν πάτο μαλακής ζύμης (!!!), φτιάχνει μια γέμιση με αυγά, προσθέτει άπαχο γιαούρτι στη γέμιση (!!!), 1 φακελάκι πουτίγκα βανίλια (!!!), 2 μπουκαλάκια άρωμα λεμονιού (!!!), ένα μεγάλο κουτί γάλα εβαπορέ (!!!)...

Στη συνέχεια: Ψήνει τη βάση της τάρτας στους 175 βαθμούς για 30 λεπτά σε άλιπη φόρμα (!!!), τη γεμίζει με το μίγμα του γιαουρτιού και στη συνέχεια την ψήνει για ακόμα 65 λεπτά στους 175 βαθμούς..!!!

Τώρα, πως θα γεμίσει: Μια βάση τάρτας  (500 γρ. ζύμη) με πάνω από δυο κιλά γέμιση (ένα κιλό είναι μόνο το γιαούρτι), χωρίς να ξεχειλίσει, αυτό ας μας το πει η επιτροπή που ενέκρινε το βιβλίο ως διδακτικό.

 Το μόνο που μπορώ να κάνω για σας, είναι να σας δώσω μια σωστή συνταγή, τουλάχιστον για γέμιση.

Τσηζ κέικ φούρνου.


 




















Βάση της τάρτας

500 γρ. ζύμη πάστα φρόλα (έχουμε πει τη συνταγή σε παλιότερο ποστ.)

Γέμιση της τάρτας

4 κρόκοι αυγού καλά χτυπημένοι με 120 γρ. ζάχαρη
4 ασπράδια, χτυπημένα σφιχτή μαρέγκα
500 γρ. μασκαρπόνε (ή άλλο τυρί κρέμα)
50 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
ξύσμα λεμονιού

Στρώνετε τη φόρμα ή τα φορμάκια της τάρτας με τη ζύμη, την πιρουνιάζετε και την βάζετε στο ψυγείο για 20 λεπτά.

Στη συνέχεια:
Την/τα βάζετε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς για 20 λεπτά της ώρας.

Στο μεταξύ:
Φτιάχνετε τη γέμιση, ομογενοποιείτε το μίγμα με σπάτουλα και γεμίζετε τη φόρμα  / τα φορμάκια.

Ψήνετε
για 90 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο, στους 160 βαθμούς, να σφίξει η κρέμα και να πάρει χρώμα.

Βάζετε
το γλυκό στο ψυγείο να «δέσει»,για τουλάχιστον 3 ώρες πριν σερβίρετε.

Γαρνίρετε:
Κατά βούληση.


Σημείωση:
Η συνταγή για το (πιο) γνωστό τσηζ κέηκ του ψυγείου, θα δοθεί σε επόμενο ποστ.
Posted by blogomagiros at 23:33:17 | Permanent Link | Comments (1) |

Παρασκευή, Ιουνίου 06, 2008

Τούρτα Νέγκρο





















Περισσότερο επίκαιρο από ποτέ το σημερινό ποστ αφού θα μιλήσουμε για ένα γλυκό νέγρο.

Η ιστορία είναι πολύ παλιά. Η πρώτη  δημοσίευση της συνταγής έκλεισε 54 χρόνια.

Την προέλευση της δεν θα την πούμε διότι ο εφευρέτης της συνταγής μας έχει αφήσει χρόνους.

Το ίδιο και ο συγγραφέας, στον οποίο, λανθασμένα, αποδίδεται η συνταγή εφόσον δημοσιεύεται αυθαίρετα στο βιβλίο του.

Πρόκειται για την Τούρτα Νέγκρο όπου, κατά πως δημοσιεύεται, είναι ένα φορμαρισμένο ρυζόγαλο καλυμμένο με κρέμα σοκολάτας.

Η συνταγή που πρώτο – δημοσιεύτηκε το 1954 (βλέπε μεσαία φωτό) ήταν λανθασμένη και το αντιλήφθηκαν οι περισσότεροι αναγνώστες του βιβλίου.














Μετά από 15 χρόνια ένας εξαιρετικός «διαφροντιστής» μαγειρικών εκδόσεων δοκίμασε να την  πραγματοποιήσει, μάταια όμως, διότι η συνταγή δεν έβγαινε.

 














Για αυτό το λόγο τη δημοσίευσε μεν, με την λανθασμένη συνταγή της (βλέπε κάτω φωτό), την έφτιαξε δε, σε ένα ζαχαροπλαστείο με την μορφή που έπρεπε να είχε, τη φωτογράφησε και τη δημοσίευσε (βλέπε πάνω φωτό) και όλα καλά.

Η συνταγή όμως υπάρχει και φτιάχνεται εδώ και πολλά χρόνια στα ελληνικά νοικοκυριά.

Τα ζαχαροπλαστεία με την ονομασία νέγκρο ή νεγράκια, εννοούν ένα είδος μικροκαμωμένου κωκ.

Στο σπίτι, η τούρτα Νέγκρο είναι μια εύκολο σοκολατένιο γλυκό και για πρώτη φορά  δημοσιεύουμε τη σωστή συνταγή της, σήμερα, ύστερα από επιθυμία του φίλου μας Δημήτρη, ιατρού στο επάγγελμα και αθεράπευτου γλυκατζή.

                      
  ΤΟΥΡΤΑ ΝΕΓΡΟΣ ή ΝΕΓΚΡΟ

550 γρ. γραμμάρια κουβερτούρα
8 μεγάλα αυγά
¾ φλιτζανιού ζάχαρη
350 γραμμάρια σαντιγί
    
Λειώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν-μαρί.
    
Χτυπάμε τους κρόκους στο μίξερ με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν.
   
Χτυπάμε τα ασπράδια μαρέγκα, με μια τσιμπιά αλάτι, αλάτι να αφρατέψουν καλά.
      
Βάζουμε τους κρόκους στην λειωμένη κουβερτούρα και ανακατεύουμε. Προσθέτουμε τη μαρέγκα και ομογενοποιούμε με σπάτουλα.
    

Αλείβουμε με  βούτυρο  ένα ταψί διαμέτρου 22
cm
και το πασπαλίζουμε με φρυγανιά.

Το μισό μίγμα το βάζουμε στο
ταψί (έχουμε προθερμάνει το φούρνο στους 180ο
C) και το ψήνουμε 40 λεπτά.

Το άλλο μισό μίγμα το βάζουμε στο ψυγείο.

Αφού κρυώσει  βάζουμε τη βάση μας σε μια  πιατέλα και αλείβουμε το άλλο μισό μίγμα επάνω.

Μετά γαρνίρουμε με σαντιγί και λίγη τριμμένη κουβερτούρα επάνω.

Σημ.: Δεν είναι ανάγκη να δώσουμε στην τούρτα το σχήμα της πάνω φωτό.


Και ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Posted by blogomagiros at 15:46:29 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, Μαρτίου 18, 2008

Κρέπες Σουζέτ




Μετά τη μακεδονική σαλάτα, ήρθε η σειρά ενός ακόμα γαλλικού πιάτου, που καθιερώθηκε στην τοπική γλώσσα και κουζίνα και δεν είναι άλλο από την κρέπα.

Η κρέπα έχει τη δική της ιστορία και ειδικά η Σουζέτ, που είναι η πιο διάσημη κρέπα.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν τουλάχιστον τέσσερις εκδοχές για την προέλευση της κρέπας Ζουζέτ, αναφέροντας ένα «ατύχημα» με πρωταγωνιστή τον Σαρπεντιέ που εμφανίζεται άλλοτε στην Αγγλία σαν 14χρονος σερβιτόρος που έφτιαχνε κρέπες στον πρίγκιπα της Ουαλίας, άλλοτε στο Μονακό σαν σεφ του Καφέ ντε Παρί του Μόντε Κάρλο και άλλοτε στην Αμερική σαν προσωπικός μάγειρας του Ροκφέλερ.

Τα βιβλία όμως λένε άλλα:

Η κρέπα Σουζέτ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1900 στο βιβλίο της
Cordon Bleu και δεν φλαμπάρεται.





                           
Τρία χρόνια αργότερα τη συνταγή δημοσιεύει ο Εσκοφιέ στον Οδηγό Μαγειρικής, χωρίς φυσικά το φλαμπάρισμα.






Το 1937 ο
Pellaprat αναφέρει στο βιβλίο του ότι μπορούμε αν θέλουμε να τη φλαμπάρουμε.






Όπως και να έχει, εμείς σήμερα δίνουμε την εξέλιξη της κρέπας Σουζέτ που είναι, κατά τη γνώμη μας, πολύ φίνα.

Η συνταγή της κρέπας Suzette από τα Γλυκά του Λαρούς (Έκδοση 1997)

Ζύμη της κρέπας

100 γρ. αλεύρι
2 αυγά ολόκληρα
10 γρ. φρέσκο βούτυρο, λιωμένο
1 βανίλια
1 τσιμπιά αλάτι
250 γρ. φρέσκο γάλα (1/4 του λίτρου)
2 κ.σ. νερό
1 κ.σ. Grand Marnier
 
Γέμιση της κρέπας (άλειμμα)

2 μανταρίνια, (ξύσμα του ενός + χυμό και των δύο)
2 κ. σ. Κουρασάο
50 γρ. φρέσκο βούτυρο, μαλακωμένο
50 γρ. ζάχαρη άχνη
2 κ. σ. ελαιόλαδο (για τη ζύμη)

για το φλαμπάρισμα

1 κρασοπότηρο
Grand
Marnier

Φτιάχνουμε τη ζύμη: Χτυπάμε καλά τα αυγά, όπως για ομελέτα, προσθέτουμε το αλεύρι, τη βανίλια, το αλάτι, το γάλα, το νερό και το ποτό. Αφήνουμε κατά μέρος για 2 ώρες.

Φτιάχνουμε το άλειμμα της κρέπας: Δουλεύουμε το βούτυρο μαζί με τη ζάχαρη, το μισό χυμό μανταρινιού, το ξύσμα και το ένα κουτάλι κουρασάο. Αφήνουμε το άλειμμα στην άκρη.

Ζεσταίνουμε λίγο βούτυρο σε ένα τηγάνι και στο μεταξύ προσθέτουμε στη ζύμη μας τον άλλο μισό χυμό μανταρινιού, το άλλο ένα κουτάλι κουρασάο και το ελαιόλαδο.
Ανακατεύουμε καλά.

Τηγανίζουμε τις κρέπες μας ως συνήθως και τις αλείβουμε με το μίγμα του βουτύρου. Τυλίγουμε σε βεντάλια κάθε κρέπα, τοποθετούμε σε πυρίμαχη πιατέλα, βάζουμε ένα κομματάκι φρέσκο βούτυρο πάνω σε κάθε κρέπα, περιχύνουμε με το Grand Marnier (που το έχουμε ζεστάνει σε ένα μπρίκι) και ανάβουμε.
Posted by blogomagiros at 11:15:31 | Permanent Link | Comments (0) |

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008

Nids de meringue

Για να ολοκληρώσουμε το προηγούμενο ποστ, εξοφλούμε σήμερα τη συνταγή που σας χρωστάμε με τα εναπομείναντα ασπράδια.

Γνωστή και αγαπημένη συνταγή, η μαρέγκα έχει κάνει από πολύ παλιά την εμφάνισή της.

Η εφεύρεση, από το 1720, του Ελβετού ζαχαροπλάστη Gasparini,  (ο οποίος είχε το εργαστήριο του στη μικρή πόλη
Mehrinyghen), έγινε αμέσως διάσημη και εξελίχθηκε, χρόνια με τα χρόνια, ανάλογα με τη χρήση της.

Οι βασικές συνταγές της μαρέγκας είναι οι εξής: Η γαλλική, η ελβετική και η ιταλική.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ακολουθήσουμε τη γαλλική συνταγή.

Πολύ πιθανά, την ίδια συνταγή ακολουθούσε και η Μαρία Αντουανέτα, η οποία παρασκεύαζε μόνη της, τις αγαπημένες  μαρέγκες της, σύμφωνα πάντα με τις Λαρουσσιανές πηγές μας, που αναφέρουν, ως ανέκδοτο,  ότι
: «…
était trés friande de meringues,..elle en faisait elle-même»

Nids
de meringue

Παίρνουμε τα τέσσερα ασπράδια της προηγούμενης συνταγής και τα ζυγίζουμε. Προσθέτουμε τόση ζάχαρη άχνη και άλλη τόση ζάχαρη κρυσταλλική. Ρίχνουμε και μια τσιμπιά αλάτι καθώς και μια βανίλια.

Χτυπάμε τα υλικά στο μίξερ, στην αρχή στην πρώτη ταχύτητα και κατόπιν στην γρήγορη.

[Αν τα ασπράδια τα έχουμε στο ψυγείο θα χρειαστούν 15 λεπτά χτύπημα, αν τα έχουμε σε θερμοκρασία δωματίου θα χρειαστούν 7 λεπτά χτύπημα.
Πάντως, όπως και να έχει, το μίγμα πρέπει να στέκεται και να μην είναι ρευστό.]

Σχηματίζουμε φωλιές στη λαμαρίνα του φούρνου, που την έχουμε στρώσει με λαδόκολλα, την έχουμε βουτυρώσει και την έχουμε πασπαλίσει με ζάχαρη.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 120 βαθμούς για 1ώρα έως 1 + ¼.
[Ένα λεπτό παραπάνω θα τις καφετίσει, όπως τις δικές μας. Θέλουν διαρκή παρακολούθηση.]


Γεμίζουμε τις φωλιές μας με σαντιγί και τις διακοσμούμε κατά βούληση.

Τοποθετούμε τις φωλιές στο ψυγείο. Διατηρούνται για τρεις μέρες μόνον. Στη συνέχεια παπαριάζουν και χάνουν την τραγανή υφή τους.



Τις παραλλαγές, τόσο στο χρώμα όσο και στη γεύση, που μπορούμε να εφαρμόσουμε στη βασική συνταγή της μαρέγκας, θα τις απολαύσουμε στο παρακάτω απόσπασμα από την πρώτη δημοσίευση της συνταγής για  μαρέγκα σε ελληνικό βιβλίο μαγειρικής, τέσσερις δεκαετίες μετά την Ελληνική Επανάσταση.


Posted by blogomagiros at 13:00:22 | Permanent Link | Comments (3) |

Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2008

Culinary Genius

"Ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό;"

Αυτό το ερώτημα τέθηκε από καλό φίλο του μπλογκομάγειρου πρόσφατα, καταλήγοντας: "Μεγάλη η συζήτηση και δύσκολες οι απαντήσεις".

Δεν διαφωνούμε απόλυτα με την διατύπωση του καλού αναγνώστη. Ειδικά δε, στα μαγειρικά θέματα, όπου είναι δυσδιάκριτα τα όρια του λάθους και του σωστού.

Όμως υπάρχει λύση: Η δοκιμή θα μας πείσει.

Πριν από πολλούς μήνες, ανεβάσαμε ένα ποστ που αναφερόταν στις πρωτοτυπίες των σύγχρονων σεφ.

Επειδή το ποστ αποσύρθηκε λόγω αστοχίας του  τίτλου, σας θυμίζουμε ότι αναφερόταν στην σοκολατένια κρέμα μπρυλέ.

Το ποστ, στην ουσία του, έκρινε την παραμόρφωση της γεύσης του συγκεκριμένου γλυκού και τον τρόπο ψησίματος.

Όπως είχαμε τότε αναφέρει, (σχετικά με συνταγή που είχε δημοσιεύσει ο αγαπημένος μας culinary genius), δεν μας ενόχλησε το "μπρουλέ" αλλά η γευστική πρωτοτυπία και ο τρόπος ψησίματος.

[Αξίζει να σημειωθεί ότι στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα το "μπρουλέ" διορθώθηκε σε "μπρυλέ"]

Επίσης: Είχαμε υποσχεθεί στους αναγνώστες μας ότι θα δημοσιεύσουμε την κλασική συνταγή της κρέμας μπρυλέ όπως  τη δίνει ο Μποκύζ στο βιβλίο των Menus του.

Χωρίς να πούμε αν είναι λάθος ή σωστό το ψήσιμο σε μπαιν μαρί, θα παρατηρήσουμε απλά ότι αν ψήσουμε την κρέμα για 30 λεπτά σε μπαιν μαρί θα παραμείνει ρευστή και δεν θα πήξει.

Για την ιστορία: Η κρέμα μπρυλέ δημοσιεύεται σε βιβλία ζαχαροπλαστικής από τον 19ο αιώνα. Ψήνεται σε πυρίμαχα μπολάκια, απευθείας στο φούρνο.

Σερβίρεται χλιαρή, λίγη ώρα αφού βγει από το φούρνο, και φυσικά, αφού πρώτα την πασπαλίσουμε με άσπρη ή καστανή ζάχαρη ( όχι μαύρη - κασονάντ) και την κάψουμε με φλόγιστρο ή τη βάλουμε, για λίγο, σε δυνατό γκριλ.

Η κλασική Κρέμα Μπρυλέ, δημοσιευμένη σε βιβλίο του Πωλ Μποκύζ- Έκδοση 1986

Υλικά για 4 άτομα

2/3 φλιτζανιού καστανή ζάχαρη
1 λουβί βανίλιας
4 κρόκοι αυγών
1 ½ φλιτζάνι κρύο γάλα
1 φλιτζάνι παχιά κρέμα γάλακτος


Χτυπάτε τους κρόκους σε ένα μπολ, μαζί με τη ζάχαρη και τη βανίλια.

Προσθέτετε το γάλα και την κρέμα και ανακατεύετε καλά.

Μοιράζετε το μίγμα σε 4 πυρίμαχα μπολάκια.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 150 βαθμούς για 1 ώρα.

Πασπαλίζετε με ζάχαρη (καστανή ) κάθε μπολάκι.

Τα περνάτε από δυνατό γκριλ μέχρι να κρυσταλλώσει (τζαμώσει) η ζάχαρη.

Σερβίρετε τις κρέμες χλιαρές.


(Σημείωση: Η ίδια συνταγή δημοσιεύεται και από άλλους μεγάλους σεφ, όπως ο Ρομπυσόν.)

Στο μεταξύ: Φτιάξαμε και εμείς την κρεμούλα μας και την πασπαλίσαμε με άσπρη ζάχαρη, όπως κάνουν συνήθως στα ζαχαροπλαστεία.

Τα ασπράδια, που μας έμειναν, θα τα χρησιμοπιήσουμε σε επόμενο ποστ...
Posted by blogomagiros at 21:35:56 | Permanent Link | Comments (8) |

Κυριακή, Ιανουαρίου 27, 2008

Ο πνιγμός του καπαμά

Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο τεύχος ένθετου μαγειρικού περιοδικού, σε γενικές γραμμές, δικαιώνει τις προσδοκίες των απλών αναγνωστών αλλά και των "ψαγμένων" γύρω από τη μαγειρική.

Οι καλοί επιμελητές του περιοδικού έβαλαν τα δυνατά τους, διασταύρωσαν τις πληροφορίες τους, τις επαλήθευσαν δια στόματος (ή γραφής) φίλων φιλολόγων, έγκριτων λεξικογράφων, σπουδαίων συγγραφέων μαγειρικής (ελλήνων & ξένων), γνωστών σεφ και καθηγητών μαγειρικής τέχνης.

Ωστόσο: Μας άφησαν το περιθώριο ώστε να δημοσιεύσουμε το σημερινό μας άρθρο.

Καπαμάς

Πολύ πιθανόν η λέξη να προέρχεται από το τούρκικο kapamak, αλλά δεν σημαίνει "φαγητό μαγειρεμένο σε σιγανή φωτιά με κλειστό καπάκι".

Ούτε φυσικά πρόκειται για το "πνιχτό μαγείρεμα", το οποίο αναφέρει στο γλωσσάρι του ο έγκριτος συγγραφέας μαγειρικών. Αντίθετα, για τον καπαμά λέει ότι πρόκειται για "ανοιχτό μαγείρεμα".

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, αναζητώντας την ιστορία του καπαμά, μέσα από ενδεικτικές αναφορές στην πρόσφατη βιβλιογραφία της μαγειρικής.

Περισσότερο από έναν αιώνα πριν: Η συνταγή για αρνί καπαμά αναφέρεται στο βιβλίο έλληνα αρχιμαγείρου και ζαχαροπλάστη.

Εκεί: Ο συγγραφέας τσιγαρίζει το κρέας με βούτυρο και προσθέτει ντομάτα.


Αρκετά χρόνια αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του '30, η συνταγή δημοσιεύεται σε ελληνικό βιβλίο μαγειρικής, αυτή τη φορά με περισσότερες λεπτομέρειες.




Σχεδόν παράλληλα: Ο αείμνηστος Τσελεμεντές δημοσιεύει την πρώτη έκδοση του Οδηγού του, και επεξηγεί τη διαφορά των δύο ειδών του καπαμά.




Τελικά: Το κοινό χαρακτηριστικό όλων των συνταγών είναι το τηγάνισμα με βούτυρο πριν το κρέας βράσει, αφού προσθέσουμε ζωμό ή νερό.

Πριν δέκα χρόνια:  Επαγγελματίας Τούρκος Σεφ, στο βιβλίο του, αυθαίρετα αλλά εύστοχα, ταυτίζει το "μπρεζέ" με τον "καπαμά", τον οποίο "τελειώνει" στο φούρνο.




Αυτή τη σημαντική λεπτομέρεια, εντοπίζει, πρόσφατα εκδοθέν, Λεξικό Ελληνικής Γλώσσας.

Οπότε: Είτε με ανοιχτό είτε με κλειστό καπάκι, εάν τηγανίσουμε το κρέας με βούτυρο (αρνί, κοτόπουλο, μοσχάρι) πριν το βράσουμε, τότε κάνουμε καπαμά, άσχετα βεβαίως αν βάλουμε ντομάτα ή όχι.

Καριόκες

Και για να λύσουμε την απορία των επιμελητών αλλά και των αναγνωστών, σχετικά με τις καριόκες.

Πως αλλιώς θα μπορούσε να μετονομασθεί ένα γλυκό που λέγεται Bresilien παρά σε Καριόκα?

Τα Bresilien τα έφτιαχναν με πάστα αμυγδάλου, και δεν ήταν απαραίτητα καλυμμένα με γλάσο σοκολάτας αλλά και με άσπρο γλάσο. (βλέπε φωτό)




Οπότε, κατά τα φαινόμενα, κάποιος έλληνας ζαχαροπλάστης, εύστοχα, μετονόμασε τα bresilien σε καριόκες.




Καμία σχέση δεν έχει το σοκολατένιο χρώμα που έχουν αποκτήσει τα γκαρότα και οι γκαρότες του Ρίου Ιανέιρου λόγω της ηλιοφάνειας.
Posted by blogomagiros at 22:58:27 | Permanent Link | Comments (0) |

Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007

Βασιλόπιτες

Στο σημερινό άρθρο, και τελευταίο για φέτος, θα δώσουμε τις δυο, πιο επικρατέστερες συνταγές, της ελληνικής κουζίνας για βασιλόπιτα.

Αυτό δε σημαίνει ότι η δημιουργική σας φαντασία σε συνδυασμό με την μαγειρική σας εμπειρία, δεν μπορεί να τις αλλάξει: Π.Χ. στο στολισμό τους, στον «αρωματισμό», στο φορμάρισμά τους, κ.ο.κ.

Ευχόμαστε  σε όλους:

Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ
ΓΕΜΑΤΗ ΥΓΕΙΑ & ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ
 
Βασιλόπιτα (α΄ συνταγή – αυτή που λέμε κέικ)
500 γρ. αλεύρι που φουσκώνει
250 γρ. φρέσκο βούτυρο
1 ½ ποτήρι ζάχαρη
5 αυγά
½ φλιτζάνι χλιαρό γάλα
1 βανίλια (ή ξύσμα πορτοκαλιού)
2 φλιτζάνια ζάχαρη άχνη, για πασπάλισμα
   
Χτυπάτε το βούτυρο για 15 λεπτά μαζί με τη ζάχαρη και προσθέτετε τα αυγά και τη βανίλια.
  
Προσθέτετε το αλεύρι εναλλάξ με το γάλα και ανακατεύετε καλά το μίγμα με σπάτουλα.
 
Το βάζετε σε ελαφρά βουτυρωμένο ταψί και το ψήνετε για 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνος τους 180ο
C.
  
Ξεφορμάρετε την πίτα σε στρογγυλό δίσκο και την πασπαλίζετε με τη ζάχαρη άχνη.

Βασιλόπιτα (β΄ συνταγή- αυτή που λέμε τσουρέκι ή πολίτικη)

1 κιλό αλεύρι πολυτελείας
8 γρ. μαγιά σε σκόνη
1 ποτήρι χλιαρό γάλα
1 ποτήρι ζάχαρη
300 γρ. βούτυρο γάλακτος
4 αυγά, ολόκληρα
4 κρόκοι αυγών
2 κ. γ. κονιάκ
2 κ. γ. μαχλέπι, κοπανισμένο
ξύσμα πορτοκαλιού
      
Φτιάχνετε ένα προζύμι χρησιμοποιώντας τα 250 γρ. από το αλεύρι μαζί με τη μαγιά που την έχετε διαλύσει στο χλιαρό γάλα.
  
Το αφήνετε σε ζεστό μέρος για 1 ώρα να φουσκώσει.
     
Χτυπάτε το βούτυρο για 10 λεπτά, προσθέτετε τη ζάχαρη, τα ολόκληρα αυγά, τους 4 κρόκους, το κονιάκ, το μαχλέπι και το ξύσμα.
   
Βάζετε το μίγμα σε μια λεκάνη, προσθέτετε το προζύμι και ζυμώνετε τα υλικά να γίνουν εύπλαστη ζύμη.
    
Αφήνετε τη ζύμη να φουσκώσει σε ζεστό μέρος για 1 ώρα οπότε και την ζυμώνετε ελαφρά, την βάζετε σε ένα βουτυρωμένο ταψί και την αφήνετε ξανά σε ζεστό μέρος για 1 ώρα.
   
Αλείβετε την πίτα με χτυπημένο κρόκο αυγού και την ψήνετε στους 180ο
C για 50 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ


Κάνοντας κλικ εδώ διαβάστε, αν θέλετε, την Ιστορία του αληθινού Άγιου Βασίλη και της Βασιλόπιτας.
Posted by blogomagiros at 20:14:26 | Permanent Link | Comments (0) |

Σάββατο, Δεκεμβρίου 15, 2007

Ο κορτάκιας με τα μακαρόν

 Τη δεκαετία του ‘60, το φαινόμενο της αντιπαροχής έκανε την εμφάνισή του, παίρνοντας  ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Αυτό έγινε διότι: Τροποποιήθηκε ο "Γενικός Οικοδομικός Κανονισμός", δίνοντας κίνητρα στους μικρο - ιδιοκτήτες οικοπέδων αλλά και στους εύπορους επιχειρηματίες που είχαν τα λεφτά τους να "κάθονται".

 Εκείνη την εποχή άρχισε να αναπτύσσεται το επιχειρηματικό "δαιμόνιο" του Έλληνα, και όχι μόνον.

Πολλές ανύπαντρες κοπέλες, (ταπεινής, επί το πλείστον καταγωγής), της εποχής εκείνης: Φορούσαν τα καλά τους, φόρτωναν τα χέρια τους με βαρύτιμα δακτυλίδια και πετράδια και πήγαιναν στις νεόδμητες οικοδομές για να αγοράσουν, υποτίθεται, κάποιο από τα σύγχρονα αστικά διαμερίσματα.

Αντικειμενικός σκοπός: Η γνωριμία με τον κατασκευαστή ή τον πολιτικό μηχανικό του κτιρίου, μήπως προκύψει  ένας καλός γάμος με γόνο εύπορης οικογένειας (ή τουλάχιστο με πτυχιούχο μηχανικό του Ε. Μ. Π.)
ή, έστω το χτίσιμο, επί αντιπαροχή, του μικρού οικοπέδου, που η κοπέλα πήρε προίκα, ή θα πάρει προίκα. (βλ. σχετικές γελοιογραφίες του Μέντη Μποστ περί «απόρου κορασίς»).

Στη δεύτερη περίπτωση: Πριν τα τελικά συμβόλαια, λάμβανε χώρα η υπογραφή του εργολαβικού συμβολαίου.

Για τα καλορίζικα: Οι οικοπεδούχοι έφερναν στο συμβολαιογραφείο ένα κουτί γλυκά να κεράσουν.
Το πιο συνηθισμένο γλυκό που κερνούσαν, ήταν
το μακαρόν.

Οι λόγοι:


1)
Το μακαρόν ήταν φθηνό γλυκό (διατίμησης θα μπορούσαμε να πούμε),

2)
Ήταν ελαφρύ, ένα κιλό «έβγαζε» αρκετά κομμάτια,

3) Όλα τα ζαχαροπλαστεία διέθεταν αρκετούς εργολάβους, λόγω της μεγάλης ποσότητας ασπραδιών που τους περίσσευε από άλλες παρασκευές

4) Ήταν “καθαρό” γλυκό (χωρίς ζάχαρες, σιρόπια, σοκολάτα) και δεν χρειαζόταν κουταλάκια και πιατάκια για να σερβιριστεί.

5) Δεν μπαγιάτευε εύκολα.

Στο μεταξύ: Σε ένα εργολαβικό συμβόλαιο, εκτός από τους οικοπεδούχους και το δικηγόρο τους, παίρνουν μέρος: 
Ο κατασκευαστής (εργολάβος) και ο δικηγόρος του, ο συμβολαιογράφος και η δακτυλογράφος του, ο πολιτικός μηχανικός, ο αρχιτέκτονας, κάποιοι συγγενείς, κ.λ.π.


Την επομένη μέρα: Το ίδιο κουτί, με τα υπόλοιπα μακαρόν, έκανε την εμφάνιση του στην οικοδομή, με τους οικοπεδούχους να προσφέρουν γλυκάκι στους εργάτες.

Από τότε: Τα "μακαρόν" στην Ελλάδα, άλλαξαν όνομα. Έγιναν "εργολάβοι".


Ας κάνουμε μια (επιλεκτική) αναδρομή στην πρόσφατη μαγειρική βιβλιογραφία (Ξενόγλωσση και Ελληνική), να δούμε τι αναφέρει για τα μακαρόν.

Ξενόγλωσση βιβλιογραφία 

1) Το 1861: Η Isabella Beeton αναφέρει, στην εισαγωγή του κεφαλαίου της για τα κέικ και τα μπισκότα, ότι τα ξεφλουδισμένα άσπρα αμύγδαλα είναι αρκετά φθηνά, ώστε να τα έχουμε σπίτι μας αγορασμένα, σε μεγάλη ποσότητα, από ένα καλό ζαχαροπλαστείο, ώστε όταν μας περισσεύουν ασπράδια αυγών να φτιάχνουμε ορισμένα γλυκά όπως τα μακαρόν.

Στη συνέχεια, μερικές σελίδες παρακάτω, δίνει την συνταγή των μακαρόν, που είναι απλά μπισκότα από αμύγδαλο, ζάχαρη και ασπράδι αυγού. (βλέπε φωτό).

2) Το 1902: Η πρώτη μαγειρική της CORDON BLEU αναφέρει αρκετές εκδοχές του μακαρόν: με σοκολάτα, με ξύσμα πορτοκαλιού ή κουρασάο, και άλλες.



3) Το ίδιο και το 1937: Ο Pellaprat, σαν καθηγητής, πλέον, της σχολής που αποφοίτησε, μας δίνει τις ίδιες συνταγές. (βλέπε φωτό)




4) Το 1972: αναφέρεται μόνο μια συνταγή για μακαρόν, σε διδακτικό βιβλίο μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής, μεγάλης σχολής του εξωτερικού. Και εκεί, επίσης, το μακαρόν είναι ένα απλό (όχι γεμιστό) μπισκότο.





Η Ελληνική μαγειρική βιβλιογραφία: από πολύ παλιά, αναφέρει τα μακαρόν, με αμύγδαλο, ασπράδια αυγών και ζάχαρη.
Δηλαδή, απλά μπισκότα και όχι γεμιστά με μαρμελάδα.

Το 1955
, η συνταγή των μακαρόν δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά κάτω από τον τίτλο “εργολάβοι”, σε ελληνικό βιβλίο μαγειρικής. (βλέπε φωτό)

Και εκεί οι εργολάβοι αναφέρονται: σαν απλά μπισκότα και όχι γεμιστά. Στη ζύμη ο συγγραφέας χρησιμοποιεί και ξύσμα λεμονιού.


Εδώ αξίζει να σημειωθεί: η αναφορά του “εργολάβου” ως γλυκό, για πρώτη φορά σε Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσης. (βλέπε φωτό)




Έντεκα χρόνια αργότερα: Δημοσιεύεται εκ νέου η συνταγή σε βιβλίο για τη μαγειρική και ζαχαροπλαστική του Ελληνικού σπιτιού.




Εκεί: Η συγγραφέας του βιβλίου (καθηγήτρια οικιακής οικονομίας, μας άφησε χρόνους πρόπερσι), αντικαθιστά το ξύσμα λεμονιού με βανίλια.
Αλλά και πάλι, ο “εργολάβος” είναι ένα απλό μπισκότο, χωρίς γέμιση.

Μόλις, πριν από 20 χρόνια: δημοσιεύθηκε, σε ελληνικό βιβλίο ζαχαροπλαστικής, ο “εργολάβος” γεμιστός με μαρμελάδα βερίκοκο. (βλέπε φωτό)






Αρκετοί ζαχαροπλάστες: υιοθέτησαν τη συνταγή.

Και καλά έκαναν: Τώρα το προϊόν βάρυνε, και ενώ στο κιλό έβγαιναν 20 εργολάβοι, τώρα κολλώντας τους δύο – δύο με μαρμελάδα, βγαίνουν δε βγαίνουν 10 τεμάχια στο κιλό, ενώ αύξησαν και την τιμή.

Οι περισσότεροι ζαχαροπλάστες: Στην επαρχία, επί το πλείστον, συνεχίζουν ακόμα και σήμερα την παρασκευή των “εργολάβων” με τον παλιό, παραδοσιακό τρόπο.

Κι ας το λέει και ο Καθηγητής Γλωσσολογίας στο λεξικό του, ότι είναι γεμιστό γλύκισμα. (βλέπε φωτό).





Επίσης: τα μακαρόν δεν άλλαξαν όνομα γιατί τα προσέφεραν οι “κορτάκηδες” (“εργολάβοι”) στις κοπέλες που ήθελαν να κατακτήσουν, όπως λέει  Καθηγητής Κλασσικής Φιλολογίας.

Και καλά ο πρώτος Καθηγητής.

Ο δεύτερος, που υπήρξε και μέλος επιτροπής που έκρινε βιβλία μαγειρικής, που βρήκε τη σχέση του κορτάκια με το μακαρόν;

Άραγε: Υπήρξαν ποτέ τόσο “φτηνοί”  Έλληνες, κύριε καθηγητά μου, ώστε να προσπαθούν να φλερτάρουν μια κοπέλα δίνοντάς της ένα μακαρόν?

Ή μήπως υπήρξαν τόσο “φτηνές” Ελληνίδες που έπεσαν στην αγκαλιά ενός άντρα γιατί τους προσέφερε ένα μακαρόν….

Δικαιολογείται, άραγε: Όλες αυτές τις σάχλες να τις δημοσιεύει ένθετο μαγειρικό έντυπο που θέλουν να το λένε και εγκυκλοπαίδεια, τρομάρα τους…

Posted by blogomagiros at 20:51:06 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007

ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ


Την προηγούμενη εβδομάδα φτιάξαμε κουραμπιέδες,  με σκοπό να τους προσφέρουμε στο
Παζάρι των Δρόμων Ζωής.

Όμως:
Τα σχέδια μας ανατράπηκαν από απρόβλεπτους παράγοντες.

Παρ' όλα αυτά:
Εμείς επισκεφθήκαμε το Παζάρι και χαρήκαμε ιδιαίτερα για τη συμμετοχή μας σε αυτήν την τόσο ξεχωριστή γιορτή, που γίνεται κάθε χρόνο.

Γνωρίσαμε καταπληκτικούς
ανθρώπους, ανοιχτόκαρδους και φιλόξενους.
Βοηθήσαμε, με τον τρόπο μας, (θέλουμε να πιστεύουμε), την ωραία αυτή προσπάθεια.

Μαζί με την αγαπημένη μας μαγισσούλα: Διασκεδάσαμε
βλέποντας τις χορευτικές φιγούρες των πιτσιρικάδων.

Πιο πολύ: χαρήκαμε με τη χαρά των παιδιών.
Αυτή την έννοια έχει η γιορτή. 
 
-ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ-
- ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΖΑΡ -
- ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥΣ -

Και τώρα στο θέμα μας:
Οι κουραμπιέδες κάνουν, κάθε χρονιά, την εμφάνισή τους λόγω των ημερών, με πολλές και διάφορες εκδοχές.

Οι αρθρογράφοι:
θέλοντας να πρωτοτυπήσουν και να δημιουργήσουν κάτι διαφορετικό, προσθέτουν υλικά, αφαιρούν και τελικά τροποποιούν τη συνταγή, με όποιον τρόπο μπορούν.

Έχουμε πει:
Η φαντασία δεν πρέπει να λείπει από τη μαγειρική, ούτε από τη ζαχαροπλαστική.

Αυτό δε σημαίνει:
ότι θα χρησιμοποιούμε λικέρ μπανάνας στους κουραμπιέδες, όπως ακούσαμε πρόσφατα σε ραδιοφωνική εκπομπή.
Τι είδους πρωτοτυπία είναι αυτή;
 
Αν σου αρέσει η μπανάνα: υπάρχουν πολλοί τρόποι να την γευθείς.

Στο μεταξύ:
οι ελληνικοί κουραμπιέδες δεν φτιάχνονται με σιμιγδάλι, όπως αναφέρει γνωστό ελληνικό λεξικό.


Το τι κάνουν οι γείτονες μας με τους κουραμπιέδες τους, δεν μας ενδιαφέρει.



Εμείς μόνο το όνομα πήραμε από αυτούς για το συγκεκριμένο, πασπαλισμένο με ζάχαρη άχνη, μπισκότο.


Προγενέστερο Ελληνικό Λεξικό:
δίνει τη σωστή «ανάλυση» του κουραμπιέ.





Οι κουραμπιέδες έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους, σαν Χριστουγεννιάτικο γλυκό, από τον προηγούμενο αιώνα.

Από τότε μέχρι σήμερα:
Πολλά άλλαξαν στην παρασκευή τους.
Εμείς, παρακάτω, θα δώσουμε την αρχική συνταγή.



ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ (από παλιό Ελληνικό Βιβλίο Μαγειρικής)