Κυριακή, Ιουλίου 20, 2008

Να μας λείπει το βύσσινο





Στο παρασκήνιο πρόσφατης μπλογκο-σύναξης σε μπρασερί του κέντρου της Αθήνας, διοργανωμένη από εν ενεργεία βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, ερωτηθήκαμε από παρευρισκόμενο μπλόγκερ:

Γιατί άραγε όταν θέλουμε να αποφύγουμε κάτι δύσκολο, ή να αρνηθούμε μια "περίεργη" προσφορά που μας κάνει κάποιος, χρησιμοποιούμε την παραπάνω φράση, τι μας έφταιξε το καημένο το βύσσινο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν το γνωρίζουμε, αλλά μάλλον η συγκεκριμένη* φράση έχει να κάνει με το βράσιμο του βύσσινου το οποίο πρέπει να το παρακολουθείς καθ’ όλη τη διάρκεια του βρασμού, όταν το φτιάχνεις γλυκό.

Αν δεν το κάνεις:
Κινδυνεύεις να σιροπιάσεις με βυσσινάδα το δάπεδο της κουζίνας σου και ίσως των ομόρων δωματίων, ανάλογα με την ποσότητα.

Για αυτό σήμερα, λόγω εποχής, αλλά και λόγω του φθηνού προϊόντος, (έφτασαν στα 2 ευρώ το κιλό, τα βύσσινα Τριπόλεως), θα δώσουμε τις οδηγίες σε 4 απλά βήματα ώστε να έχετε την κατάλληλη γαρνιτούρα για το παγωτό σας, ειδικά για το παγωτό καϊμάκι που είναι και must η επικάλυψή του με βύσσινο.

 Βυσσινάδα & Γλυκό βύσσινο  
(ξινοκέρασο ή οξυκέρασο που τόλεγαν παλιά στις μαγειρικές)












Υλικά
3 κιλά βύσσινο
5 κιλά ζάχαρη
2 γερές κουταλιές αμυλοσιρόπιον
5 ποτήρια νερό
Χυμός ενός λεμονιού

Πρόσθετα υλικά
3 ώρες από τη ζωή σου
Αρκετή υπομονή
Ένα μουσκεμένο βετέξ για τις πιτσιλιές που πρέπει να παστρεύονται άμεσα για να μη μείνουν.

Πρώτο βήμα: Ξεκοτσανίζεις τα βύσσινα, τα βάζεις σε σουρωτήρι, τα ξεπλένεις με άφθονο νερό και αρχίζεις το ξεκουκούτσιασμα τους.












Δεύτερο βήμα:
Βάζεις τα βύσσινα σε στρώσεις με ζάχαρη, εναλλάξ,  σε 9λιτρη κατσαρόλα.
Ξεπλένεις τα κουκούτσια στο σουρωτήρι με το νερό και προσθέτεις το υγρό στην κατσαρόλα.












Τρίτο βήμα: Ανεβάζεις την κατσαρόλα σε δυνατή φωτιά, προσθέτεις τη γλυκόζη και το χυμό και αφήνεις το γλυκό να πάρει βράση.

Σε 20 λεπτά, όταν αρχίζει να φουσκώνει, σύρεις την κατσαρόλα δίπλα από την εστία ώστε να μη χυθεί το σιρόπι. Σε λίγα λεπτά την ξαναβάζεις στο κέντρο της εστίας και ξανά την αποσύρεις όταν αρχίζει να φουσκώνει.

Παράλληλα ξαφρίζεις με μια τρυπητή κουτάλα. Όταν στεγνώσει ο αφρός στο πιάτο που τον βάζεις τον πετάς και ρίχνεις το σιρόπι που κατακάθεται στην κατσαρόλα.













Τέταρτο βήμα:
Περίπου στη 1 ώρα από τότε που άρχισε η βράση, βάζεις την κατσαρόλα σε λεκάνη με νερό ώστε να σταματήσει ο βρασμός.












Όταν κρυώσει το τοποθετείς σε βάζα ενώ το σιρόπι (βυσσινάδα) το βάζεις σε μπουκάλια.
Φυλάς τα βάζα και τα μπουκάλια δε σκιερό μέρος.












Χρησιμοποιείς για γαρνίρισμα σε παγωτά, τσηζ κέηκ, παρασκευή κοκτέιλ, κ.ά.
Δεν είναι και τόσο δύσκολο, έτσι;


[* Σίγουρα, περισσότερα για αυτή τη φράση θα γνωρίζει ο κ. καθηγητής που λέει ότι το salmigondis είναι καρύκευμα από βρασμένα κρέατα.

Το ίδιο καλά θα το γνωρίζει: Και η αγαπημένη μας μαγειροσυγγραφέας που είδαμε και πάθαμε να της κάνουμε το σάλμι , σαλμί.

Αφού εξηγήσαμε και το τι είναι το
salmigondis, εκείνη τίποτα, επιμένει να αναπαραγάγει τα γεγραμμένα του έγκριτου γλωσσολόγου κι ας είναι λανθασμένα.]
Posted by blogomagiros at 22:19:58 | Permanent Link | Comments (2) |

Δευτέρα, Ιουνίου 30, 2008

Old time classic





Δεν μας χαλάει
ούτε η Χϊος, ούτε ο συνδιασμός
γεύσεων της συγκεκριμένης κοσμικής ταβέρνας του κέντρου της Αθήνας.


Αφού όμως μας έκαναν την τιμή
να ρίξουν το διαφημιστικό τους στην πόρτα μας, πρωί – πρωί, να τους πούμε ότι οι μεζέδες είναι: all time classic και όχι old time classic.

Επίσης,
για τα υπόλοιπα κείμενα: Οι μονοσύλλαβες λέξεις δεν τονίζονται πλέον... είναι μια πολύ
old time classic συνήθεια ρε παιδιά…

Posted by blogomagiros at 21:10:18 | Permanent Link | Comments (0) |

Πέμπτη, Ιουνίου 26, 2008

Η νέα εκδοχή του τσηζ κέικ φούρνου


Σιγά - σιγά, από σήμερα, θα ασχοληθούμε με τις απορίες αρκετών μαθητών μαγειρικής τις οποίες στέλνουν στην ηλεκτρονική θυρίδα μας.

Μας ρώτησαν πρόσφατα: Αν το τσηζ κέικ φούρνου, φτιάχνεται μόνο με γιαούρτι, όπως διδάσκονται στη σχολή τους.

Στο μεταξύ, από παλιά: Έχουμε διαβάσει τη συνταγή στο διδακτικό τους βιβλίο και ήρθε η ώρα να τη σχολιάσουμε. (βλέπε φωτό)


























Αγαπητά μου παιδιά:
Σε καμία περίπτωση: Αυτό δεν είναι τσηζ κέικ.
Στην πραγματικότητα: Είναι τάρτα με γιαούρτι και τίποτα παραπάνω. Τσηζ κέικ χωρίς τυρί δεν είναι τσηζ κέικ.-

Εκτός φυσικά αν: Ανακατεύοντας το γιαούρτι με αυγά, ζάχαρη και γάλα εβαπορέ, τότε αυτό γίνεται τυρί, οπότε το πράγμα αλλάζει και πάμε πάσο.

Μήπως η βοήθεια του κοινού μας είναι απαραίτητη????

Στο διδακτικό λοιπόν βιβλίο:
Ο καλός συγγραφέας: Φτιάχνει έναν πάτο μαλακής ζύμης (!!!), φτιάχνει μια γέμιση με αυγά, προσθέτει άπαχο γιαούρτι στη γέμιση (!!!), 1 φακελάκι πουτίγκα βανίλια (!!!), 2 μπουκαλάκια άρωμα λεμονιού (!!!), ένα μεγάλο κουτί γάλα εβαπορέ (!!!)...

Στη συνέχεια: Ψήνει τη βάση της τάρτας στους 175 βαθμούς για 30 λεπτά σε άλιπη φόρμα (!!!), τη γεμίζει με το μίγμα του γιαουρτιού και στη συνέχεια την ψήνει για ακόμα 65 λεπτά στους 175 βαθμούς..!!!

Τώρα, πως θα γεμίσει: Μια βάση τάρτας  (500 γρ. ζύμη) με πάνω από δυο κιλά γέμιση (ένα κιλό είναι μόνο το γιαούρτι), χωρίς να ξεχειλίσει, αυτό ας μας το πει η επιτροπή που ενέκρινε το βιβλίο ως διδακτικό.

 Το μόνο που μπορώ να κάνω για σας, είναι να σας δώσω μια σωστή συνταγή, τουλάχιστον για γέμιση.

Τσηζ κέικ φούρνου.


 




















Βάση της τάρτας

500 γρ. ζύμη πάστα φρόλα (έχουμε πει τη συνταγή σε παλιότερο ποστ.)

Γέμιση της τάρτας

4 κρόκοι αυγού καλά χτυπημένοι με 120 γρ. ζάχαρη
4 ασπράδια, χτυπημένα σφιχτή μαρέγκα
500 γρ. μασκαρπόνε (ή άλλο τυρί κρέμα)
50 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
ξύσμα λεμονιού

Στρώνετε τη φόρμα ή τα φορμάκια της τάρτας με τη ζύμη, την πιρουνιάζετε και την βάζετε στο ψυγείο για 20 λεπτά.

Στη συνέχεια:
Την/τα βάζετε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς για 20 λεπτά της ώρας.

Στο μεταξύ:
Φτιάχνετε τη γέμιση, ομογενοποιείτε το μίγμα με σπάτουλα και γεμίζετε τη φόρμα  / τα φορμάκια.

Ψήνετε
για 90 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο, στους 160 βαθμούς, να σφίξει η κρέμα και να πάρει χρώμα.

Βάζετε
το γλυκό στο ψυγείο να «δέσει»,για τουλάχιστον 3 ώρες πριν σερβίρετε.

Γαρνίρετε:
Κατά βούληση.


Σημείωση:
Η συνταγή για το (πιο) γνωστό τσηζ κέηκ του ψυγείου, θα δοθεί σε επόμενο ποστ.
Posted by blogomagiros at 23:33:17 | Permanent Link | Comments (1) |

Τετάρτη, Ιουνίου 25, 2008

Χωρίς λόγια...

 


















































Διαφήμιση της Σήμενς από βιβλίο μαγειρικής της δεκαετίας του '50....
Posted by blogomagiros at 22:05:57 | Permanent Link | Comments (0) |

Παρασκευή, Ιουνίου 06, 2008

Τούρτα Νέγκρο





















Περισσότερο επίκαιρο από ποτέ το σημερινό ποστ αφού θα μιλήσουμε για ένα γλυκό νέγρο.

Η ιστορία είναι πολύ παλιά. Η πρώτη  δημοσίευση της συνταγής έκλεισε 54 χρόνια.

Την προέλευση της δεν θα την πούμε διότι ο εφευρέτης της συνταγής μας έχει αφήσει χρόνους.

Το ίδιο και ο συγγραφέας, στον οποίο, λανθασμένα, αποδίδεται η συνταγή εφόσον δημοσιεύεται αυθαίρετα στο βιβλίο του.

Πρόκειται για την Τούρτα Νέγκρο όπου, κατά πως δημοσιεύεται, είναι ένα φορμαρισμένο ρυζόγαλο καλυμμένο με κρέμα σοκολάτας.

Η συνταγή που πρώτο – δημοσιεύτηκε το 1954 (βλέπε μεσαία φωτό) ήταν λανθασμένη και το αντιλήφθηκαν οι περισσότεροι αναγνώστες του βιβλίου.














Μετά από 15 χρόνια ένας εξαιρετικός «διαφροντιστής» μαγειρικών εκδόσεων δοκίμασε να την  πραγματοποιήσει, μάταια όμως, διότι η συνταγή δεν έβγαινε.

 














Για αυτό το λόγο τη δημοσίευσε μεν, με την λανθασμένη συνταγή της (βλέπε κάτω φωτό), την έφτιαξε δε, σε ένα ζαχαροπλαστείο με την μορφή που έπρεπε να είχε, τη φωτογράφησε και τη δημοσίευσε (βλέπε πάνω φωτό) και όλα καλά.

Η συνταγή όμως υπάρχει και φτιάχνεται εδώ και πολλά χρόνια στα ελληνικά νοικοκυριά.

Τα ζαχαροπλαστεία με την ονομασία νέγκρο ή νεγράκια, εννοούν ένα είδος μικροκαμωμένου κωκ.

Στο σπίτι, η τούρτα Νέγκρο είναι μια εύκολο σοκολατένιο γλυκό και για πρώτη φορά  δημοσιεύουμε τη σωστή συνταγή της, σήμερα, ύστερα από επιθυμία του φίλου μας Δημήτρη, ιατρού στο επάγγελμα και αθεράπευτου γλυκατζή.

                      
  ΤΟΥΡΤΑ ΝΕΓΡΟΣ ή ΝΕΓΚΡΟ

550 γρ. γραμμάρια κουβερτούρα
8 μεγάλα αυγά
¾ φλιτζανιού ζάχαρη
350 γραμμάρια σαντιγί
    
Λειώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν-μαρί.
    
Χτυπάμε τους κρόκους στο μίξερ με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν.
   
Χτυπάμε τα ασπράδια μαρέγκα, με μια τσιμπιά αλάτι, αλάτι να αφρατέψουν καλά.
      
Βάζουμε τους κρόκους στην λειωμένη κουβερτούρα και ανακατεύουμε. Προσθέτουμε τη μαρέγκα και ομογενοποιούμε με σπάτουλα.
    

Αλείβουμε με  βούτυρο  ένα ταψί διαμέτρου 22
cm
και το πασπαλίζουμε με φρυγανιά.

Το μισό μίγμα το βάζουμε στο
ταψί (έχουμε προθερμάνει το φούρνο στους 180ο
C) και το ψήνουμε 40 λεπτά.

Το άλλο μισό μίγμα το βάζουμε στο ψυγείο.

Αφού κρυώσει  βάζουμε τη βάση μας σε μια  πιατέλα και αλείβουμε το άλλο μισό μίγμα επάνω.

Μετά γαρνίρουμε με σαντιγί και λίγη τριμμένη κουβερτούρα επάνω.

Σημ.: Δεν είναι ανάγκη να δώσουμε στην τούρτα το σχήμα της πάνω φωτό.


Και ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!

Posted by blogomagiros at 15:46:29 | Permanent Link | Comments (0) |

Πέμπτη, May 29, 2008

ΩΡΑΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ !!

Την  παρακάτω διαφήμιση τη σκανάραμε από δωρεάν εφημερίδα που μας έστειλε αναγνώστρια, και την δημοσιεύουμε, (τη μισή), με την παράκληση να μας πείτε τι είναι αυτό που τρώγεται και το μετράμε με το πασέτο, σε εκατοστά.

Όποιοι το βρουν κερδίζουν από ένα βιβλίο μαγειρικής, προσφορά του μπλογκομάγειρου, για αυτό σας παρακαλούμε να υπογράφετε τις απαντήσεις σας.


 






Η άλλη μισή διαφήμιση (με την απάντηση) θα δημοσιευθεί την επόμενη Τετάρτη, για αυτό σπεύσατε.

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008

Ιδού λοιπόν και το άλλο μισό της διαφήμισης.



Όντως πρόκειται για πίτσα
αλλά όχι αυτή του μέτρου. Πρόκειται για στρογγυλή και μικρή πίτσα.
Προφανώς,
μιλάει για την διάμετρο της πίτσας η οποία όμως είναι μικρή, για τα σημερινά δεδομένα, καθώς υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες πίτσες.

Βοήθειά μας λοιπόν…

(Ένας και ο νικητής του διαγωνισμού που κερδίζει ένα βιβλίο μαγειρικής – Η Κέλλυ -)


Posted by blogomagiros at 14:57:30 | Permanent Link | Comments (6) |

Πέμπτη, May 08, 2008

Τερινά με γιαούρτι και φράουλες
















Το διαβάσαμε και αυτό:
Σε ένα από τα «καλύτερα γαστρονομικά περιοδικά της Ελλάδας», «περιοδικό υψηλής ποιότητας που ενημερώνει και βοηθά τον καταναλωτή» και «προσφέρει τις γνώσεις του στο ευρύ κοινό».
(Τα λόγια είναι τριών μεγάλων μαγειροστάρ της ελληνικής μαγειρικής σκηνής).

Κλείνοντας τα 10 χρόνια του
, το περιοδικό που εκδίδει μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ, μας προσέφερε αρκετές συνταγές από διάσημους μαγειροστάρ.

Όσο για τη φοβερή συνταγή της Τερινάς:
Η σωστή ονομασία είναι
Τερινά ω Γιαουρτί ε Φραουλά.
Έτσι θα το έλεγαν οι Γάλλοι ρε παιδιά, γαλλική συνταγή είναι……

(όπως λέμε και σε κεσέ και σε μπωλ, κομπινεζόν, σουτιέν, κυλότ, και τα τοιάυτα)
Χρόνια Πολλά και από εμάς, να τα εκατοστίσετε.!!!!!!
Posted by blogomagiros at 11:44:01 | Permanent Link | Comments (2) |

Τρίτη, Απριλίου 01, 2008

Τερίνα αντιλόπης με τρούφες

Πριν από 96 χρόνια, τέτοια εποχή, ο Αύγουστος Εσκοφιέ εξέδωσε ένα ακόμα έργο του.
Ήταν το βιβλίο των Μενού, για το οποία συνεργάστηκε με τον Φιλέα Ζιμπέρ και τον Εμίλ Φετύ.


Το συγκεκριμένο βιβλίο:
Αποτέλεσε για χρόνια έναν βασικό οδηγό στην σύνθεση των μενού των μεγάλων εστιατορίων της Ευρώπης.


Μέσα σε όλα, ο συγγραφέας, σε μία από τις 164 σελίδες του βιβλίου, αποτυπώνει εύγλωττα, αλλά με τη δέουσα σοβαρότητα, την κατάσταση των παριζιάνων κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας του Παρισιού, τα Χριστούγεννα του 1870, 99η μέρα της πολιορκίας.

Ο μύθος μας λέει ότι
: Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας οι παριζιάνοι γεύτηκαν, εκτός από τις γάτες και τα ποντίκια, και τα ζώα του ζωολογικού κήπου του Παρισιού.

Μεταξύ των πιάτων που ξεχωρίζουν:
Είναι αυτό της
Γεμιστής Γαϊδουροκεφαλής, του σιβέ Καγκουρό, της ψητής Καμήλας α λ’ αγκλέζ και της Τερίνας Αντιλόπης.

Θα μπορούσε κάλλιστα:
Να είναι ένα πρωταπριλιάτικο αστείο, όμως είναι αλήθεια η οποία καταγράφεται και από σύγχρονους ιστορικούς χωρίς όμως αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη πηγή.

Για αυτό και εμείς, σήμερα:
Μαζί με τις ευχές μας για έναν καλό μήνα, δημοσιεύουμε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το επίμαχο μενού.

Αξίζει να σημειωθεί ότι:
Μεταγενέστερες εκδόσεις του βιβλίου παρέλειψαν τη συγκεκριμένη σελίδα για ευνόητους λόγους. Κατά την ταπεινή μας άποψη, κακώς.

Posted by blogomagiros at 12:49:47 | Permanent Link | Comments (0) |

Τρίτη, Μαρτίου 18, 2008

Κρέπες Σουζέτ




Μετά τη μακεδονική σαλάτα, ήρθε η σειρά ενός ακόμα γαλλικού πιάτου, που καθιερώθηκε στην τοπική γλώσσα και κουζίνα και δεν είναι άλλο από την κρέπα.

Η κρέπα έχει τη δική της ιστορία και ειδικά η Σουζέτ, που είναι η πιο διάσημη κρέπα.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν τουλάχιστον τέσσερις εκδοχές για την προέλευση της κρέπας Ζουζέτ, αναφέροντας ένα «ατύχημα» με πρωταγωνιστή τον Σαρπεντιέ που εμφανίζεται άλλοτε στην Αγγλία σαν 14χρονος σερβιτόρος που έφτιαχνε κρέπες στον πρίγκιπα της Ουαλίας, άλλοτε στο Μονακό σαν σεφ του Καφέ ντε Παρί του Μόντε Κάρλο και άλλοτε στην Αμερική σαν προσωπικός μάγειρας του Ροκφέλερ.

Τα βιβλία όμως λένε άλλα:

Η κρέπα Σουζέτ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1900 στο βιβλίο της
Cordon Bleu και δεν φλαμπάρεται.





                           
Τρία χρόνια αργότερα τη συνταγή δημοσιεύει ο Εσκοφιέ στον Οδηγό Μαγειρικής, χωρίς φυσικά το φλαμπάρισμα.






Το 1937 ο
Pellaprat αναφέρει στο βιβλίο του ότι μπορούμε αν θέλουμε να τη φλαμπάρουμε.






Όπως και να έχει, εμείς σήμερα δίνουμε την εξέλιξη της κρέπας Σουζέτ που είναι, κατά τη γνώμη μας, πολύ φίνα.

Η συνταγή της κρέπας Suzette από τα Γλυκά του Λαρούς (Έκδοση 1997)

Ζύμη της κρέπας

100 γρ. αλεύρι
2 αυγά ολόκληρα
10 γρ. φρέσκο βούτυρο, λιωμένο
1 βανίλια
1 τσιμπιά αλάτι
250 γρ. φρέσκο γάλα (1/4 του λίτρου)
2 κ.σ. νερό
1 κ.σ. Grand Marnier
 
Γέμιση της κρέπας (άλειμμα)

2 μανταρίνια, (ξύσμα του ενός + χυμό και των δύο)
2 κ. σ. Κουρασάο
50 γρ. φρέσκο βούτυρο, μαλακωμένο
50 γρ. ζάχαρη άχνη
2 κ. σ. ελαιόλαδο (για τη ζύμη)

για το φλαμπάρισμα

1 κρασοπότηρο
Grand
Marnier

Φτιάχνουμε τη ζύμη: Χτυπάμε καλά τα αυγά, όπως για ομελέτα, προσθέτουμε το αλεύρι, τη βανίλια, το αλάτι, το γάλα, το νερό και το ποτό. Αφήνουμε κατά μέρος για 2 ώρες.

Φτιάχνουμε το άλειμμα της κρέπας: Δουλεύουμε το βούτυρο μαζί με τη ζάχαρη, το μισό χυμό μανταρινιού, το ξύσμα και το ένα κουτάλι κουρασάο. Αφήνουμε το άλειμμα στην άκρη.

Ζεσταίνουμε λίγο βούτυρο σε ένα τηγάνι και στο μεταξύ προσθέτουμε στη ζύμη μας τον άλλο μισό χυμό μανταρινιού, το άλλο ένα κουτάλι κουρασάο και το ελαιόλαδο.
Ανακατεύουμε καλά.

Τηγανίζουμε τις κρέπες μας ως συνήθως και τις αλείβουμε με το μίγμα του βουτύρου. Τυλίγουμε σε βεντάλια κάθε κρέπα, τοποθετούμε σε πυρίμαχη πιατέλα, βάζουμε ένα κομματάκι φρέσκο βούτυρο πάνω σε κάθε κρέπα, περιχύνουμε με το Grand Marnier (που το έχουμε ζεστάνει σε ένα μπρίκι) και ανάβουμε.
Posted by blogomagiros at 11:15:31 | Permanent Link | Comments (0) |

Τετάρτη, Μαρτίου 05, 2008

Η φύση της Μακεδονίας

 Πιο επίκαιρο από ποτέ το σημερινό θέμα του άρθρου μας.
 
Αρκετοί αναγνώστες μας, ζήτησαν εξηγήσεις για το τι τελικά εννοούσε η αγαπημένη μας αρθρογράφος, αναφερόμενη στην φύση της Μακεδονίας.


Η ατέρμονη φιλολογική προσέγγιση της "Γεύσης των Γραικών" τελειώνει με μια "θολή" αναφορά στον μαγειρικό όρο: "Μασεντουάν".

Εκεί, διαβάζουμε το εξής περίεργο:
«Τα φρούτα α λα Μασεντουάν, πολύ γνωστό πιάτο εστιατορίου ξενοδοχείων, ακόμη και σήμερα, καταγράφονται χωρίς όμως αναφορά στη βορειο-ελληνική έμπνευση του πιάτου, που ονομάζεται έτσι, χάρη στην πολύπλευρη φύση της Μακεδονίας και αποτελείται από πολλά υλικά [φρούτα] αναμεμιγμένα.»

Δυστυχώς, για ακόμη μια φορά, η αρθρογράφος δεν δημοσίευσε αυτά που διάβασε στον Τσελεμεντέ.

Εκτός, φυσικά, εάν δεν τα διάβασε και περιορίστηκε στην αναφορά των περιεχομένων.

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσελεμεντές αναφέρει, όχι μόνο τα φρούτα Μασεντουάν αλλά και τα λαχανικά.

Στα φρούτα δε, αναφέρει και ένα ανέκδοτο από τα παλιά, με πρωταγωνιστές τον Πρέσβη Ραγκαβή και την κα Βίσμαρκ!!

Εκεί, ο αείμνηστος μάγειρος, αναφέρει τη Βορειο - ελληνική έμπνευση του πιάτου, που έχει να κάνει με τις φυλές και όχι με τη φύση.






















Για την Ιστορία: Τα λαχανικά και τα φρούτα Μασεντουάν αναφέρονται, από πολύ παλιά, στην μαγειρική βιβλιογραφία.

Ακολουθούν αποσπάσματα από τις πλέον έγκυρες ξενόγλωσσες πηγές:

Το 1867: Isabella Beeton


Το 1872: Δουμάς (Λεξικό)




Το
1900: Cordon Bleu






Το
1902: Dagouret




Το
1926: Larousse





To 1938, το Larousse εξηγεί και την προέλευση του όρου: Την αρχαία Μακεδονία την αποτελούσαν μικρά κρατίδια, τα οποία είχε κατακτήσει ο Μέγας Αλέξανδρος.





Στην Ελληνική Μαγειρική βιβλιογραφία:

Η πρώτη αναφορά του όρου Μασεντουάν δημοσιεύτηκε το 1863.






Και ακολούθως (τυχαίες αναφορές):

το 1892




το 1899




το 1917






το 1927




το 1929




το 1930






το 1939






Συμπέρασμα: Καλό θα ήταν, πριν γράψουμε το άρθρο μας, να διαβάζουμε ολόκληρο το βιβλίο και όχι μόνο τα περιεχόμενα.
Posted by blogomagiros at 11:33:29 | Permanent Link | Comments (0) |
1 2 3 4 5 6 7 8 9